บทที่ 22 22

สัมผัสอันอบอุ่นและเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยข้างใบหู ทำให้ร่างบางของปาณิสราที่กำลังดิ้นรนอยู่ในฝันร้ายค่อยๆ สงบลง มือเล็กๆ ของเธอเลื่อนขึ้นมากำสาบเสื้อเชิ้ตตรงหน้าอกของวรินธรเอาไว้ ซุกใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาเข้ากับซอกคอของเขาแล้วพึมพำเสียงแผ่วหวิว

“เฮียธรขา... ปานเจ็บไหล่จังเลย... เฮียธรปลอดภัยแล้วใช่...