บทที่ 220 220

“ครับคนดี... อีกไม่ถึงห้าเดือน บ้านหลังนี้ของเราก็จะมีเสียงหัวเราะและเสียงร้องของตัวเล็กเติมเต็มให้สมบูรณ์แบบแล้วครับ”

วรินธรก้มลงจุมพิตหน้าผากมนของภรรยาอย่างแสนรัก ก่อนจะพาปาณิสราเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือไม้โอ๊กมุมห้องเด็กอ่อน ซึ่งมีสมุดบันทึกปกหนังสีครีมเล่มหนาวางอยู่คู่กับปากกาหมึกซึม

“ปานลองเป...