บทที่ 236 236

วรินธรคลี่ยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน บัดนี้กลับทอประกายแห่งความสุขและความโล่งใจอย่างที่สุด เมื่อในที่สุดเขาก็ได้ชดใช้หนี้ชีวิตเมื่อสิบห้าปีก่อน และได้ใช้ร่างกายของตัวเองปกป้องดวงใจทั้งสองดวงของเขาไว้ได้สำเร็จ

“ดีจังเลยครับ... ที่ปานกับลูกปลอดภัย...”

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ