บทที่ 75 75

แต่ก่อนที่วรินธรจะทันได้เอ่ยคำใด เสียงฟ้าร้องด้านนอกก็คำรามดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเศษไม้ชิ้นเล็กๆ บนขอบระเบียงที่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นดังปึก!

“กรี๊ดดดด! เฮียธรระวัง!!”

ปาณิสราหวีดร้องสุดเสียงด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด ร่างเล็กของเธอพุ่งตัวขึ้นโอบกอดรอบลำคอของวรินธร แล้วออกแรงเหวี่ยงตัวเธอเองขึ้นบั...