บทที่ 76 76

วรินธรพร่ำคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งน้ำตา ชายหนุ่มค่อยๆ ช้อนร่างบางที่ไร้สติของปาณิสราขึ้นอุ้มแนบอกอย่างทะนุถนอมที่สุดราวกับกำลังอุ้มแก้วตาดวงใจที่ล้ำค่าเหนือชีวิตของเขาเอง

เขาก้าวเดินพาเธอออกจากห้องโถงที่มีกลิ่นควันไฟ ตรงเข้าไปยังห้องนอนใหญ่ด้านในซึ่งประตูปิดสนิทอยู่ก่อนหน้านี้จึงไม่มีควันไฟเล็ดลอด...