บทที่ 17 ขอโทษที่หนีไป

“เอย!!” อนุชิตอุทานชื่อลูกคนโตด้วยความตื่นเต้นดีใจ ขณะรุ่งนภาใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนคนไม่มีความรู้สึก ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นหนัก นานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่ได้เห็นหน้าลูกคนโต ลูกแสนดื้อที่ทำให้เธอนอนไม่หลับมาตลอดหลายปี

ขวัญเอยน้ำตาซึม ยกมือไหว้บิดามารดาอย่างรู้สึกผิด เธอยอมรับว่ารู้สึกผิดมาตลอดที่หนีไปจา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ