บทที่ 38 ฉันควรเป็นเจ้าสาว

“ป่านนี้...พิธีคงเสร็จเรียบร้อยแล้ว” น้ำตาของขวัญเอยยังไหลไม่หยุด ตั้งแต่ขับออกจากโรงพยาบาล กระทั่งมาจอดนิ่งสนิทอยู่ตรงนี้ หัวใจของเธอเจ็บปวดรวดร้าวกับความคิดวนซ้ำที่ว่า...ทำไมเธอต้องเกิดมาเป็นแบบนี้

“ฉันทำผิดอะไร ฉันทำผิดอะไรนักหนา!!” เธอโกรธตัวเองเหลือเกินที่ไม่กล้าพอที่จะพูดความจริงกับเขา จนเร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ