บทที่ 25 ความกังวลใจของซูเปอร์สตาร์

แสงแดดยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแสงลง ลมเอื่อยพัดพากลิ่นดอกโมกที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมรั้วไม้โชยมาเตะจมูก เข้มเพิ่งจัดการรดน้ำต้นไม้ในสวนเสร็จ ชายหนุ่มกำลังจะเดินเอาสายยางไปเก็บที่โรงเรือน ทว่าเสียงแหบพร่าแต่เจือไปด้วยความใจดีก็ร้องเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน

"พ่อเข้ม ว่างไหมลูก มานั่งคุยกับย่าตรงนี้หน่อยสิ"

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ