บทที่ 16 พลั้งปากออกไป

"เจ็บหรือเปล่า?" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

เขายังเหมือนเดิมเลย เพียงแค่ตอนนี้โตขึ้นและนิ่งขึ้นไปหน่อยเสียเอง

"ไม่เลยพี่ลูน"

"ผมผิดเองที่สะเพร่าลืมงานไว้จนต้องลำบากคุณให้เอามาให้"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเต็มใจช่วงพี่ลูนนะ"

"ทำไมถึงเต็มใจช่วยผมขนาดนี้ล่ะ หากเป็นคนอื่นคงโกรธแล้วโวยวาย" เขาแค่นหัวเราะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ