บทที่ 59 พี่รักฝนริน

โชคดีที่ผมรีบกระโดดขึ้นเวทีไปคว้าตัวนางฟ้าหลบจากอันตรายได้ทัน เนื้อตัวของฝนรินสั่นเทา เธอช้อนตามองผม ดวงตาทั้งสองข้างเอ่อคลอไปด้วยน้ำสีใส

บางทีอาจเป็นเรื่องบังเอิญ ผมกวาดสายตามองไปที่โต๊ะของผู้มาร่วมงานรวมถึงโต๊ะนักข่าว...ผมก็เห็นหญิงสาวผมแดงนั่งยกยิ้มให้

เธอรู้ได้อย่างไร หากจะคิดว่านี่เป็นเรื่องบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ