บทที่ 11 คนที่รอ...คนที่ไม่ได้รอ

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านกระจกใสของโถงใต้อาคารเรียนรวม สาดกระทบกองซากอารยธรรมกระดาษชานอ้อยและขวดเครื่องดื่มชูกำลังที่เกลื่อนกลาด ฟาเดียขยับตัวตื่นจากท่าฟุบหลับบนโต๊ะ พร้อมกับอาการปวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังและต้นคอจนต้องนิ่วหน้าลง

ครืด ครืด

โทรศัพท์ที่วางในมือสั่นสะเทือนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่หน้าจอจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ