บทที่ 119 สิ่งที่เคยขอ

สายลมที่พัดผ่านในยามเช้าไม่อาจทำให้ความหนาวในหัวใจสูงขึ้นได้ เมื่อวงแขนที่ตระกองกอดเอาไว้ในเกือบทุกค่ำคืนและยามตื่นนอนนั้นช่างเต็มไปด้วยความอุ่นซ่านจนไม่อาจสัมผัสได้ถึงความเย็นของสายลมที่โชยเอื่อยมา ธาดาบรรจงทายาลงไปบนหัวไหล่มนของคนตัวเล็กอย่างเชื่องช้า พิจารณาแผลนั้นอยู่นานสองนานราวกับว่าเป็นกังวลน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ