บทที่ 9 ไม่ได้เป็นอะไรกัน llll
กลับจากทานมื้อเย็นเรียบร้อยขวัญจิราก็ตรงดิ่งขึ้นมาบนห้องนอนทันที อยากรีบอาบน้ำแล้วเข้านอนโดยไวหลังจากถูกเพื่อนของป๊าซักถามเรื่องเธอและธาดาอยู่นานสองนาน ว่าไปรักกันเมื่อไหร่และตอนไหน โชคดีที่สามีจำเป็นของเธอตอบคำถามทุกอย่างแทนให้บ้าง เธอจึงไม่หมดสภาพไปมากกว่านี้จนไม่น่าดู
จัดการล็อกห้องเรียบร้อยก็ตรงดิ่งไปคว้าผ้าขนหนูมาถือไว้ ปรายตามองชุดนอนสีหวานอยู่ชั่วครู่แล้วลังเลว่าจะเอาเข้าไปใส่ในห้องน้ำด้วยหรือไม่ แต่เพียงครู่เดียวก็สรุปเอาเองว่าไม่เป็นไร เพราะคงอีกนานกว่าเขาจะกลับขึ้นมา เพราะเธอได้ยินว่าป๊ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับเขาต่อ ซึ่งพอเดาได้ว่าคงใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะเสร็จสิ้นทุกอย่าง เวลาสุขสำราญในตอนนี้จึงเป็นของเธอแค่เพียงคนเดียว
อาบน้ำเรียบร้อยก็ออกมาแต่งตัวข้างนอก ชะโงกหน้าไปดูที่ประตูแล้วยิ้มกริ่มเมื่อเห็นว่ายังคงล็อกอยู่ดังเดิม ผ้าขนหนูสีขาวที่เอามาห่อตัวจึงถูกนำไปตากที่ราวผ้า ก่อนจะเดินมานั่งบรรจงทาครีมบำรุงผิวอย่างที่ทำเป็นประจำในทุกวันก่อนนอน
ธาดายืนมองเธอจากระเบียงห้องแล้วชักหวั่นใจ ไม่เคยเห็นขวัญจิราในมุมนี้มาก่อน ชุดนอนสีหวานแขนกุดที่ลู่ไปกับเนื้อกายสีขาวนั้นกำลังปลุกเร้าให้อารมณ์บางอย่างเดือดดาลขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ หากไม่หักห้ามใจให้มากกว่านี้ ไม่เกินสองวันนี้มีหวังเธอคงถูกเขาจับกิน
“เข้ามาได้ยังไง! มาตั้งแต่เมื่อไหร่!” ขวัญจิราหน้าตื่นหลังได้ยินเสียงเลื่อนของบานประตู
“เข้ามาตั้งนานแล้ว แถมยังมีคนล็อกห้องไว้อีกต่างหาก!” เขาบอกหน้าตาย เดินผ่านเธอไปหน้าตาเฉย
“ก็ขวัญอยากได้เวลาส่วนตัว ถ้าไม่ล็อกไว้แล้วจะได้มั้ยล่ะ!”
“ไม่ยักรู้ว่าต้องการ เข้าใจว่าคนเป็นผัวเมียกันเขาต้องไม่มีความลับต่อกันมาตั้งนานแน่ะ” พูดจบก็ถอดเสื้อยืดสีขาวออก มัดกล้ามที่หน้าท้องกำลังทำให้คนมองตื่นตะลึงจนหน้าแดง ไม่เคยเห็นใครมาเปลือยกายตรงหน้าในระยะประชิดแบบนี้ ยิ่งได้ยินเสียงปลดเข็มขัดก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก
ขวัญจิราหมุนตัวกลับมาอีกทาง หายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอกเมื่อเสียงของเขาเงียบลง นับหนึ่งถึงสิบในใจ รอฟังเสียงปิดประตูแล้วจะรีบไปหาเสื้อมาใส่คลุมอีกชั้น ครั้นเมื่อนับถึงสิบ...เสียงนั้นกลับดังขึ้นที่ข้างหูของเธอเสียได้
“อย่าลืมเตรียมชุดนอนให้เฮียด้วยนะ” ธาดาบอกด้วยน้ำเสียงขบขัน แล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปทันที หากใกล้เธอกว่านี้คงไม่แคล้วต้องไปจบลงบนเตียง
“ชอบสั่ง คนนิสัยไม่ดี!”
แม้จะค่อนขอดเขาไว้แบบนั้นแต่สุดท้ายก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดที่คิดเอาเองว่าน่าจะเป็นชุดนอนออกมาวางไว้ที่ปลายเตียงตามคำสั่งเขา ไม่ปรารถนาที่จะถูกเขาลงโทษอะไร เพราะยังมีอีกเรื่องที่ต้องพูดกันให้รู้ความก่อนจะเข้านอน
กระโดดขึ้นเตียงได้ก็คว้าผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้ รอคอยเวลาที่เขาจะเดินออกมาอย่างใจจดใจจ่อ กระทั่งเสียงประตูเปิดออก เห็นว่าเขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว จึงรวบรวมความกล้าแล้วกลั้นใจถาม
“เฮียจะนอนที่ไหน”
“บนเตียง” เขาตอบสั้นๆ เดินอ้อมมาอีกฝั่งของเตียงเพราะที่ที่เคยนอนทุกวันดันถูกเธอยึดไปเสียแล้ว
“อ้าว! แล้วจะให้ขวัญนอนที่ไหน” คนถามทำหน้ายุ่ง
“ก็บนเตียงไง จะไปนอนที่ไหนล่ะ”
“ได้ยังไง ขวัญเป็นผู้หญิงนะ!!” เธอโวยเสียงดัง ยิ่งเห็นว่าเขานั่งลงบนเตียงโดยไม่เดือดร้อนอะไรเธอยิ่งโกรธ
“แล้วไงต่อ” ธาดาถามพร้อมเอนตัวลงนอน แกล้งดึงผ้าห่มจนเธอส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเพื่อให้เขารู้ว่าไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่สน
“เฮียก็รู้ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ แค่อยู่ห้องเดียวกันนี่ขวัญก็เสียหายมากแล้วนะ ถ้าจะให้นอนร่วมเตียงกันแบบนี้ขวัญว่ามากไปหน่อย”
“ทำไม?”
“ก็ขวัญเป็นผู้หญิง มันเสียหายไง!”
โอ๊ย!! ขวัญจิรานึกอยากจะกรี้ดออกมาดังๆ กับท่าทางมึนๆ ของเขา นี่เขาไม่รู้จริงหรือว่าเธอพยายามจะบอกอะไร แม้ว่าเธอจะสนิทกับบ้านเขามากและค่อนข้างมั่นใจว่าเขาอาจจะไม่ล่วงเกินอะไร แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีที่เธอและเขาจะนอนร่วมเตียงกันแบบนี้ทั้งที่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกันมากไปกว่าคนรู้จัก!
“บอกแล้วไงว่าถ้าเสียหายก็จะรับผิดชอบ” เขาบอกหน้าตาย พลิกตัวมานอนตะแคงมองเธอแล้วอมยิ้ม
“พูดไม่รู้เรื่อง!”
“ใครกันแน่ไม่รู้เรื่อง นอนได้แล้ว จะได้ปิดไฟ”
“นี่!!”
“นอนเถอะน่า ไม่ปล้ำหรอก เว้นแต่จะสมยอมน่ะ” เขาบอกแค่นั้นแล้วรั้งตัวเธอให้ล้มลงมานอนทันที
ขวัญจิรารีบพลิกตัวหนี ขยับมาจนเกือบตกเตียงเพราะไม่อยากเข้าใกล้ เกิดมาไม่เคยนอนร่วมเตียงกับผู้ชายคนไหน จึงค่อนข้างประหม่าหากจะต้องลืมตาแล้วเจอหน้ากันแบบนี้
“พรุ่งนี้ขวัญจะฟ้องป๊า ว่าเฮียธามบังคับขวัญ”
“ดี...อย่าลืมบอกด้วยล่ะว่าถูกจูบ และอยากได้คนรับผิดชอบเหลือเกิน” ธาดาบอกอย่างอารมณ์ดี นอนมองแผ่นหลังนั้นอยู่นานกระทั่งเผลอหลับไป ปล่อยให้หญิงสาวอีกคนได้แต่นอนเข่นเขี้ยวเขาอยู่ในใจ นึกโมโหความหน้ามึนไม่สนสี่สนแปดของเขานัก
ขวัญจิราค่อยๆ พลิกตัวกลับมามองเขา เมื่อเห็นว่าเขานอนนิ่งไปแล้วจึงขยับตัวไปปิดไฟหัวเตียงจนมืดลง ความเหนื่อยล้าระหว่างวันทำให้เธอไม่อาจคิดสิ่งใดต่อไปได้อีกนอกจากหลับลงไปตามๆ กันในนาทีต่อมา
