บทที่ 10 ห่วง
แสงไฟในร้านทยอยดับแล้ว มือบางจัดการล้างมือ แล้วรับค่าแรงในวันนี้ ด้วยความอ่อนเพลียเต็มที่
" วันนี้ลูกค้าเยอะ ป้าให้พิเศษ "
เงินสองร้อยบาทในมือ แลกกับการเดินและยืนตลอดสามชั่วโมงครึ่ง คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ลืมไปสนิทเลยว่า นายบอกว่าจะโทรหา
เบอร์นายโชว์ขึ้นมา เมื่อเธอเดินออกมาถึงถนนหน้าร้าน
" เลิกงานหรือยัง " เสียงทุ้มในโทรศัพท์ถามออกมา
" เพิ่งเลิกค่ะ นายอยู่ในเมืองหรอคะ " ดอกแก้วย้อนถาม ก่อนที่รถเอสยูวีจะแล่นมาจอดตรงที่เธอยืนอยู่
กระจกรถเปิดออกพร้อมกับสายตาของนายที่มองมา ดอกแก้วรู้สึกว่าแสงไฟในตอนกลางคืน ทำให้นายดูหล่อขึ้นมามากกว่าตอนกลางวัน
" มาขึ้นรถ " เสียงนายออกคำสั่ง ดอกแก้วจึงรีบเดินมาขึ้นรถคันใหญ่
" ปกติกลับยังไง " นายถามด้วยความเป็นห่วง
" เดินค่ะ เดินมาตรงนี้ ไม่ไกลก็ถึงหอแล้ว " ดอกแก้วชี้ทางข้างหน้าที่รถกำลังแล่นไป
" ปกติกลับเวลานี้ตลอดไหม "
" ค่ะ เวลานี้ "
" แล้ว หอพักปิดประตูกี่โมง "
" เที่ยงคืนค่ะ เพราะมีพี่ๆที่เค้าทำงานห้าง กลับดึกเหมือนกัน "
" เหนื่อยมั้ย ทั้งเรียนทั้งทำงาน "
" เหนื่อยค่ะ วันนี้ยิ่งเหนื่อยมาก ลูกค้าเยอะมาก "
ภูบดินทร์พยักหน้า เค้ามองเห็นเธอเดินแทบจะตลอดเวลา
" จะปิดเทอมแล้ว ไปทำงานที่ไร่ไหม "
นายถามคำถามที่ไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าพูดออกมา
" แก้วมีงานพิเศษที่นี่แล้วค่ะนาย "
พอถามออกไปแล้ว ภูบดินทร์ก็อยากจะกลั้นใจหายตัวไปทันที เพราะคนข้างๆปฏิเสธออกมาทันที
" แก้วทำงานที่ร้านเครื่องเขียนเต็มเวลาเลยค่ะ นาย " ดอกแก้วบอกสถานที่ทำงาน
" แล้วกลางคืนก็กลับดึกทุกคืนแบบนี้หรอ " นายถามออกมาด้วยความสงสัย
" ค่ะ แต่แก้วก็กำลังคิดว่า อาจจะเลิกทำเร็วๆนี้ "
" ดีแล้ว มันดึกเกินไป อันตรายด้วย "
" คืนนี้ นายค้างในเมืองหรอคะ " เธอถามเพราะเห็นว่าดึกแล้ว
" ค้าง แต่จะกลับแต่เช้านั่นแหละ "
ถุงข้าวของเครื่องใช้หลายอย่าง ถูกส่งใส่มือตอนลงจากรถ ดอกแก้วไม่ปฏิเสธออกมา เพราะรู้ดีว่า นายตั้งใจจะซื้อของเหล่านี้มาให้
ของใช้ส่วนตัวหลายชิ้น ขนม อาหารกระป๋อง และยังมีเสื้อยืดอีกหลายตัว ที่นายนำมาเป็นของฝาก ถูกรื้อวางเอาไว้
" อย่างที่ฉันเคยบอกนะ อย่ามองฉันเป็นคนอื่น คนไกล ถ้าเดือดร้อน ลำบาก มีปัญหา ให้นึกถึงฉันเป็นคนแรก ได้ไหม "
ดอกแก้วพนมมือไหว้นาย อย่างสุภาพอ่อนโยนที่สุด ใบหน้าที่เหนื่อยล้ามาตลอดวัน ยิ้มออกมาอย่างสดใสที่สุด
" ขอบคุณนะคะนายภู "
ภูบดินทร์ตั้งใจจะไปนวดผ่อนคลาย แต่พอเจอสายตาที่เด็กคนนั้นมองมา เมื่อสักครู่ อารมณ์อยากก็จางหายไป รถเอสยูวีเลี้ยวผ่านสถานบันเทิงเฉพาะผู้ชายไปทันที ก่อนจะตรงกลับไปที่โรงแรมที่พัก
ดอกแก้วยังใช้ชีวิตตามปกติของตัวเอง เหลืออีกสองวัน เธอจะสอบเสร็จแล้ว ดอกแก้วตั้งใจจะลาออกจากงานร้านนมภายในวันสองวันนี้ เพราะ นายทอย เข้ามาวุ่นวายชีวิตเธอมากเหลือเกิน
ขาประจำกลุ่มใหญ่จับจแงโต๊ะประจำเหมือนทุกวัน ป้าเจ้าของร้านพอใจไม่น้อยที่นายคนนั้น อุดหนุนอาหารและเครื่องดื่มวันละหลายพัน มานานหลายวันแล้ว ยอดขายที่ร้านเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ดอกแก้วก็อึดอัดใจมากทวีคูณ
" น้องแก้ว เหนื่อยมั้ย วันนี้เลิกงานแล้ว พี่ไปส่งนะ "
เสียงที่ถามออกมาตามด้วยลูกคู่ที่หัวเราะเกรียวกราว อย่างสนุกปาก ดอกแก้วเดินหนีไม่อยากต่อปากต่อคำให้มากความ
" ถ้าน้องแก้วไม่มารับออร์เดอร์ ผมไม่สั่ง "
ลูกค้าบอกด้วยความไม่พอใจที่ดอกแก้ว เมินเฉยกลุ่มของพวกมัน เจ้าของร้านพยักหน้าให้ดอกแก้วไปรับออร์เดอร์
" สั่งอะไร " ดอกแก้วถามออกมา
" นมเย็น นมร้อน นมชมพู นมสีชมพู " มันเน้นคำว่านมอย่างน่ารังเกียจ ดอกแก้วสะกดกลั้นอารมณ์อย่างเต็มที่
" ข้าวผัดไข่ ไก่ทอด สปาเก็ตตี้กุ้ง ข้าวหมูทอด ไข่เจียวหมูสับ "
เมนูอาหารหลายอย่างพวกนี้ ทำให้ป้าเจ้าของร้านดีใจกับยอดขาย แต่มันทำให้ลูกจ้างอย่างเธอต้องฝืนทน
" รอก่อนนะ " ดอกแก้วยังคงวิ่งวุ่นตลอดเวลา จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน
" ป้า หนูขอลาออกนะคะ " ดอกแก้วบอกเจ้าของร้าน หลังรับเงินค่าแรงมาแล้ว เจ้าของร้านทำตาดุด้วยความโกรธ
" ถ้าเหนื่อยมาก ป้าจะเพิ่มค่าแรงให้อีกห้าสิบบาท " ดอกแก้วส่ายหน้า
" หนูต้องทำงานที่ค้างส่งอาจารย์ค่ะป้า แล้วก็มีงานที่รับทำช่วงกลางวันแล้วด้วย "
ดอกแก้วปฏิเสธด้วยความสุภาพ อย่างน้อยวันที่ดอกแก้วลำบากหางานทำ ป้าก็เคยยื่นมือมาช่วยเหลือ
" แล้วแต่นะ "
ป้าบอกอย่างไม่สบอารณ์ ก่อนจะขับรถกลับบ้านตัวเองไป รุ่นน้องมีแฟนหนุ่มมารับแล้ว ดอกแก้วโบกมือลา แล้วเดินจากมาเพียงลำพัง
แสงบุหรี่ที่จุดอยู่ตรงริมทาง บ่งบอกว่าตรงโค้งนั้นมีคนอยู่ ดอกแก้วหาไม้ข้างทางขนาดไม่ใหญ่นักขึ้นมาถือเอาไว้ด้านหลัง มอเตอร์ไซค์รุ่นใหม่คันคุ้นตาจอดรออยู่แล้ว พร้อมกับชายสองคนที่เดินออกมา
" เดินคนเดียวมันมืด พี่ทอยไปส่งนะ "
ดอกแก้วใจเต้นระส่ำ ร้านนมปิดหมดแล้ว เวลาเกือบจะห้าทุ่มมันค่อนข้างเปลี่ยว แสงไฟถนนส่องหน้าชัดเจนว่าคนที่รอ คือนายทอยแน่นอน
ผู้ชายอีกคนยืนคุมเชิงอยู่ ดอกแก้วยืนนิ่งกับที่ แล้วคิดประเมิน เธอวิ่งไม่ไหวแน่ ร่างกายเหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวัน แต่ถ้าไม่สู้ มันคงจะทำร้ายเธอแน่
" ถอยไป " ดอกแก้วพูดออกไป ด้วยความกลัวไม่น้อย
" พี่ไปส่งที่หอดีมั้ยพีซีเอ็กซ์ป้ายแดงยังไม่มีใครมานั่งเลย รอน้องแก้วมานั่งนะ "
" ไม่ต้อง หลีกไป " ดอกแก้วบอกอีกที
" เล่นตัวนักนะมึง ไอ้บอยจับมันดิ "
