บทที่ 4 ละสายตา

 เสื้อเชิ้ตสีดำเเขนยาว เสื้อยืดสีดำ กางเกงขายาวสีดำ และชุดกระโปรงสีดำ ที่เลือกมาถูกใส่ถุง กำลังจะจ่ายเงิน แต่นายกลับเดินมาถึงร้าน แล้วบอกแม่ค้าว่า

" เลือกสีดำให้อีกสัก3ตัว แล้วสีอื่นอีก3ตัวแล้วกัน " ก่อนจะวางเงินเอาไว้ตรงนั้น

ดอกแก้วหงุดหงิดเพราะความเจ้ากี้เจ้าการของเค้าเหลือเกิน แต่ก็เกรงใจแม่ค้าที่ยิ้มอย่างดีใจที่วันนี้ขายดีเป็นพิเศษ

" รับไปเถอะค่า คุณอาใจดีขนาดนี้"

คนที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นอาเป็นหลานทำสีหน้าไม่ถูก ก่อนจะรีบเลือกชุดที่เรียบร้อยและราคาไม่แพงอีก3ชุด ตามคำสั่งแล้วรีบเกินออกมา จากร้านทันที

อาหารบนโต๊ะถูกเสิร์ฟมาไว้เรียบร้อยแล้ว ข้าวต้มและข้าวสวย วางเรียงรายพร้อมกับ อาหารอีกหลายอย่าง ปากบอกว่าไม่หิว แต่ท้องกลับร้องออกมา เพราะเลยเวลาทานอาหารเย็นไปมากแล้ว

" กินเถอะอย่าเกรงใจเลย พรุ่งนี้ยังมีงรนรออยู่อีกมาก กลับไปคืนนี้คงนอนไม่หลับ แต่ฉันขอบอกให้เธอนอนให้หลับ เพราะเธอต้องคอยช่วยงานของพ่อเธอ เธอจะล้มไปอีกคนไม่ได้ ถึงเวลากินก็ต้องกิน ถึงเวลานอนก็ต้องนอน คนเป็นนายของพ่อ บอกออกมา เหมือนเป็นคำสอนมากกว่าคำสั่ง ทำทุกอย่างให้ดี อย่าให้พ่อเธอต้องมีห่วงทำได้ไหม ดอกแก้ว "

ระยะทางจากทาง เข้ามาในไร่ทอดยาวไปสุดสายตา แสงไฟในยามค่ำคืนมีน้อยจนแทบมืดสนิท มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่ส่องสว่าง

"กลับไปถึงบ้านก็ซักเสื้อผ้าให้เรียบร้อย คืนนี้นอนให้หลับ แล้วฉันจะพาเธอไปทำธุระแต่เช้า นายภูบอกเมื่อมาถึงบ้านไม้หลังใหญ่ที่เปิดไฟสว่างจ้าเอาไว้

หัวหน้าคนงานรอลูกพี่อยู่แล้ว

"นายครับ ผมเตรียมงานที่วัดเรียบร้อยแล้ว ดอกไม้ รูปถ่าย ก็ใช้รูปจากบัตรประชาชนเอา เอกสารแจ้งตายตำรวจก็จัดการให้แล้วครับ "

เสียงรายงานความเคลื่อนไหวเป็นฉากเป็นตอนตามคำสั่ง ก่อนจะหันมาเห็นเด็กสาวที่ลงมาจากรถ

"นี่เหรอ ลูกสาวตาเกรียง " หัวหน้าคนงานถามอย่างไม่เชื่อสายตา เด็กสาวน่าตาดี ผิวพรรณดี ยกมือไหว้หัวหน้าคนงาน

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อดอกแก้วค่ะ "

ชาติยิ้มเจ้าชู้ใส่ทันที นายภูทำตาดุใส่ลูกน้องอย่างขัดใจ เพราะไม่ชอบรอยยิ้มของลูกน้องคนสนิท

"ไป กลับบ้านไปได้แล้ว " นายออกปากไล่

"แล้วคืนนี้น้องดอกแก้วจะนอนที่ไหนครับนาย "

"เสือก "

นายตอบคำเดียวเพียงเท่านั้น ลูกน้องก็รีบวิ่งออกจากบ้านไปทันที ชาติเกาหัวตัวเองด้วยความสงสัย

"ถามนิดถามหน่อย ก็หงุดหงิด นายนะนาย "

"ไป เข้าบ้าน ดึกแล้ว " นายออกปากเรียกแล้วเดินเข้าบ้านตัวเองไป

บ้านไม้หลังใหญ่ พื้นเงาวับเปิดไฟสว่างทั่วบ้าน ดอกแก้วไม่เคยเข้าบ้านใครที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต พ่อไม่เคยเล่าว่านายพ่อรวยแค่ไหน พ่อบอกแค่ว่า ค่าจ้างรายวันไม่ได้มากพอจะส่งเรียนได้เต็มที่ ถ้าอยากเรียนสูงๆก็หาเงินเอาเอง

"พ่อเธอเคยเล่าไหม ว่าทำงานอะไร " นายถามเมื่อ้ดินมาถึงห้องรับแขก

"ทำไร่ ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ค่ะ " คนเป็นนายพยักหน้า

หญิงวัยกลางคนเดินเร่งฝีเท้าออกมาจากด้านหลังของบ้าน มีน้ำเปล่ามาพร้อมกับเบียร์กระป๋องจัดใส่ถาดมาอย่างรู้ใจ

"ป้าติ๋ม นี่ลูกนายเกรียง ดอกแก้ว นี่ป้าติ๋ม แม่บ้านของฉัน "

แตกยับ แตกละเอียด ดอกแก้วเก็บหน้าของตัวเองขึ้นมาปะเอาไว้ เธอคิดเอาว่า แม่บ้านของนาย คือภรรยานาย แต่กลายเป็นว่า แม่บ้านหมายถึง คนทำงานตำแหน่งแม่บ้าน

"สวัสดีจ้ะป้า "

เสียงของดอกแก้วอ่อนหวานกว่าที่พูดกับใครๆ ป้าติ๋มมองนักเรียนหน้าสวยแล้วก็จับมือเอาไว้ เหมือนให้กำลังใจ

"ไหว้พระเถอะหนู ไปเถอะ ไปอาบน้ำอาบท่า เตรียมตัวพักผ่อน "

"นายคะ ป้าเตรียมห้องพักข้างล่างให้แม่หนูคนนี้นะคะ "

นายพยักหน้า แล้วโบกมือให้คนทั้งคู่ออกไป เสียงเดินจากไปแล้ว แต่หัวใจของนายกลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง

ห้องพักข้างล่างคือห้องที่เค้าเอาไว้นอนเวลาที่เมาหนักเวลาขี้เกียจขึ้นไปนอนข้างบน เมื่อตอนเย็นเค้าโทรมาสั่งให้แม่บ้านเปลี่ยนผ้าปูที่นอน และทำความสะอาดให้เรียบร้อย

ป้าติ๋มเปิดประตูด้านหลังออกไป ตรงมุมซักล้างที่เอาไว้ซักผ้าให้นายภู

"ซักเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ห้องน้ำอยู่ตรงนี้ ส่วนห้องพักอยู่ตรงห้องรับแขก ติดกับบันได "

"กินข้าวกินปลามาหรือยัง หิวไหมลูก "

ดอกแก้วส่ายหน้าช้าๆ "กินมาแล้วจ้ะ ขอบคุณป้ามากนะจ้ะ " มือบางจัดการหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมาแล้วลงมือซักผ้าอย่างรวดเร็ว

"ทำเองได้ไหม ป้าง่วงเต็มทนแล้ว ตื่นตั้งแต่ตีสี่กว่า "

แม่บ้านบอกพร้อมอ้าปากหาว

"ได้จ้ะป้า หนูทำเองได้ ป้าไปนอนได้เลย " ดอกแก้วทวนคำของป้า แล้วรีบทำธุระส่วนตัวของตัวเอง

ห้องนอนที่จัดเอาไว้ ไม่มีพัดลม มีเเต่แอร์ตัวใหญ่ ดอกแก้วสวมเสื้อยืดตัวเก่า คอเปื่อยยุ่ย กับกางเกงขายาวเป็นชุดนอน มือบางพนมมือสวดมนต์ไหว้พระเตรียมตัวจะล้มตัวนอนลงบนเตียงกว้าง