บทที่ 47 บทที่ 46

“อย่าเป็นอะไรนะลูก แม่อยู่นี่แล้ว”

เมฆครามมองผ่านกระจกหลัง “อีกสิบนาทีถึงครับ”

“ช่วยขับเร็วกว่านี้ได้ไหมคะ”

“ผมจะเร็วเท่าที่ปลอดภัยครับ ถ้าเกิดอุบัติเหตุจะยิ่งช้า”

คำตอบที่มีเหตุผลช่วยให้พราวได้สติ เธอกอดลูกไว้และพยายามควบคุมเสียงสะอื้น เมฆครามเร่งความเร็วบนถนนที่โล่ง แต่ยังระมัดระวังทุกทางแยก

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ