บทที่ 8 บทที่ 8

ขวัญตา เพื่อนร่วมชั้นซึ่งตามมาส่งพราวที่โรงพยาบาล มองเพื่อนด้วยความตกใจ เธอรู้จักพราวมาหลายปีและไม่เคยเห็นอีกฝ่ายคบหากับผู้ชายคนใด แต่ยังเก็บความสงสัยไว้โดยไม่ถามต่อหน้าแพทย์

พราวยกมือเช็ดน้ำตา “ฉันขออยู่คนเดียวได้ไหมคะ”

ขวัญตาชะงัก “ให้เราอยู่เป็นเพื่อนเถอะ พราวเพิ่งเป็นลมไปนะ”

“เราขอร้อง ขอเวลาอยู่คนเดียวสักพัก”

น้ำเสียงอ่อนแรงของพราวทำให้ขวัญตาไม่กล้าฝืน เธอรับกระเป๋าจากพยาบาลไปวางไว้ข้างเตียง ก่อนเดินออกไปพร้อมแพทย์หญิงและรับปากว่าจะรออยู่ด้านนอก

ทันทีที่ประตูปิดลง ความเข้มแข็งซึ่งพราวพยายามรักษาไว้ก็พังทลาย เธอยกมือปิดใบหน้าและร้องไห้อย่างไม่อาจควบคุม

ชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปทั้งหมด

เธอยังเรียนไม่จบ ไม่มีงานประจำ และเหลือเงินติดบัญชีเพียงไม่กี่ร้อยบาท ห้องพักที่เช่าอยู่เป็นเพียงห้องเล็ก ๆ ในชุมชนเก่า แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่แน่ใจว่าจะมีเงินจ่ายค่าเช่าเดือนต่อไปหรือไม่ แล้วจะเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งได้อย่างไร

ใบหน้าของเมฆครามผุดขึ้นมาในความคิด เขาอาจเป็นประธานบริษัทใหญ่ มีบ้านหลังโตและเงินมากพอจะเปลี่ยนชีวิตของเธอได้ในพริบตา แต่ความทรงจำเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นมีเพียงความหวาดกลัว

พราวไม่รู้จักแม้แต่นามสกุลของเขา ไม่รู้ว่าบริษัทของเขาชื่ออะไร และไม่รู้ว่าหลังสร่างเมา เขายังจำได้หรือไม่ว่าเคยทำอะไรกับเธอ บางทีสำหรับเมฆคราม คืนนั้นอาจเป็นเพียงคืนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาแล้วจบลง ส่วนเธอกลับต้องรับผลของมันไปตลอดชีวิต

หญิงสาวมองกระเป๋าที่วางอยู่ข้างเตียง ก่อนหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ออกมา หมายเลขของอรอนงค์ไม่ได้ถูกบันทึกอยู่ในเครื่อง แต่เธอยังจำได้ทุกตัวเลข หากโทรออกไป อรอนงค์ย่อมติดต่อเมฆครามให้ได้

นิ้วเรียวกดหมายเลขไปทีละตัว เมื่อเหลือเพียงปุ่มโทรออก เธอกลับหยุดนิ่ง

หากเขารู้ว่าเธอตั้งครรภ์ เขาจะทำอย่างไร

เขาอาจให้เงินแล้วขอให้เธอกำจัดเด็กเพราะกลัวเรื่องนี้ทำลายชื่อเสียง หรืออาจใช้อำนาจบังคับให้เธอทำตามความต้องการของเขา ต่อให้ยอมรับเด็ก ผู้ชายที่มีฐานะอย่างเมฆครามก็อาจพรากลูกไปจากเธอได้ง่ายดาย

พราวลบตัวเลขทั้งหมดออกจากหน้าจอ เธอยังไม่พร้อมกลับไปเผชิญหน้ากับเขา และไม่ต้องการผูกชีวิตของลูกไว้กับผู้ชายซึ่งไม่เคยรู้จักกันจริง ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ขวัญตาเปิดเข้ามาเมื่อได้รับอนุญาต เธอถือถุงอาหารกับขวดน้ำมาวางบนโต๊ะ ก่อนนั่งลงข้างเตียงอย่างเงียบ ๆ

“กินอะไรหน่อยนะ หมอบอกว่าพราวไม่ได้กินอาหารตั้งแต่เช้า”

“เรากินไม่ลง”

“อย่างนั้นดื่มน้ำก่อนก็ได้”

พราวรับขวดน้ำมาถือไว้แต่ไม่ได้เปิด ขวัญตามองใบหน้าซีดเซียวของเพื่อนและตัดสินใจถามอย่างระมัดระวัง

“พ่อของเด็กคือใคร”

พราวก้มหน้าลง “เราไม่อยากพูดถึงเขา”

“เขารู้เรื่องหรือยัง”

“ยังไม่รู้ และเราจะไม่บอก”

“พราว เรื่องนี้ใหญ่มากนะ อย่างน้อยเขาก็ควรรับผิดชอบ”

คำว่ารับผิดชอบทำให้พราวหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ความรับผิดชอบจากคนที่เธอไม่ต้องการพบหน้า จะช่วยลบความหวาดกลัวหรือเปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างไร

“เราไม่ต้องการอะไรจากเขา”

“แต่เด็กก็เป็นลูกของเขาเหมือนกัน”

“เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเด็กคนนี้อยู่ บางทีเขาอาจจำเราไม่ได้แล้วก็ได้”

ขวัญตาสังเกตเห็นมือของพราวสั่น จึงไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเพื่อนกับชายคนนั้น เธอเพียงเอื้อมมือไปกุมมือพราวไว้

“แล้วพราวจะทำอย่างไรต่อ”

คำถามนั้นทำให้หญิงสาวนิ่งไปอีกครั้ง สิ่งที่อยู่ในครรภ์ยังเล็กจนเธอไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหว แต่การมีอยู่ของเด็กได้รับการยืนยันแล้ว

พราวไม่เคยคิดว่าจะมีลูกในวัยนี้ เธอเคยวางแผนว่าจะเรียนให้จบ หางานที่มั่นคง ปลดหนี้ค่ารักษาพยาบาลให้มารดา แล้วค่อยสร้างครอบครัวกับผู้ชายที่รักและให้เกียรติกัน

แผนทุกอย่างพังลงภายในคืนเดียว

“เราไม่รู้”

“ไม่ว่าจะตัดสินใจอย่างไร เราจะไม่ตัดสินพราวนะ แต่พราวต้องคิดถึงตัวเองด้วย”

พราวยกมือแตะหน้าท้องซึ่งยังแบนราบ เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกในเวลานี้คืออะไร มีทั้งความตกใจ ความกลัว ความโกรธ และความสับสนปะปนกันจนแยกไม่ออก

“เด็กไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”

ขวัญตากระชับมือเพื่อนแน่นขึ้น “ใช่ เด็กไม่ผิด และพราวก็ไม่ผิดเหมือนกัน”

พราวเม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นน้ำตา ประโยคนั้นเป็นสิ่งที่เธออยากได้ยินมาตลอดหลายสัปดาห์ เธอเคยโทษตัวเองที่รับงานในคืนนั้น เคยคิดว่าหากไม่ต้องการเงินมากจนยอมเข้าไปในสถานที่แห่งนั้น เรื่องทุกอย่างคงไม่เกิดขึ้น

แต่การไปรับงานไม่ได้หมายความว่าเธอยินยอมให้ใครทำเกินขอบเขต การขาดแคลนเงินไม่ควรกลายเป็นความผิด และเด็กในครรภ์ยิ่งไม่ควรต้องรับผลจากการกระทำของผู้ใหญ่

แพทย์หญิงกลับเข้ามาตรวจอีกครั้งหลังพราวหยุดร้องไห้ เธออธิบายว่าหญิงสาวมีเวลาคิดและสามารถขอคำปรึกษาเพิ่มเติมได้ โดยไม่จำเป็นต้องตัดสินใจภายใต้ความตื่นตระหนก

“ถ้าฉันเก็บเด็กไว้ ต้องทำอะไรบ้างคะ”

แพทย์หญิงมองเธออย่างเข้าใจ “เราจะตรวจอัลตราซาวนด์ก่อนค่ะ หากการตั้งครรภ์เป็นปกติ หมอจะให้วิตามินและนัดฝากครรภ์ คุณต้องพักผ่อนให้เพียงพอ รับประทานอาหารให้ตรงเวลา งดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และหลีกเลี่ยงยาที่ไม่ได้รับคำแนะนำจากแพทย์”

“ค่าใช้จ่ายจะมากไหมล่ะคะ”

“คุณสามารถใช้สิทธิ์การรักษาที่มีอยู่ได้ค่ะ พยาบาลจะช่วยตรวจสอบให้ หากมีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย โรงพยาบาลมีนักสังคมสงเคราะห์ให้คำปรึกษา”

พราวพยักหน้ารับทุกคำด้วยความตั้งใจ ก่อนถูกพาไปตรวจอัลตราซาวนด์ ภาพบนหน้าจอยังมีเพียงถุงการตั้งครรภ์เล็ก ๆ ซึ่งคนทั่วไปแทบมองไม่ออกว่าเป็นอะไร แต่สำหรับเธอ มันคือหลักฐานว่ามีอีกหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตอยู่ภายในร่างกาย

แพทย์เลื่อนเครื่องตรวจอย่างระมัดระวังก่อนชี้ให้ดู “ตำแหน่งการตั้งครรภ์อยู่ในมดลูกค่ะ อายุครรภ์สอดคล้องกับผลเลือด ตอนนี้ยังเร็วอยู่ ต้องนัดตรวจซ้ำอีกประมาณสองสัปดาห์”

พราวจ้องภาพขาวดำบนหน้าจอโดยไม่กะพริบตา น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ความรู้สึกแตกต่างจากตอนที่เพิ่งทราบข่าว มันไม่ใช่เพียงความหวาดกลัว หากยังมีบางอย่างที่เธอไม่อาจอธิบายได้เกิดขึ้นในหัวใจ

สิ่งเล็ก ๆ ตรงหน้าไม่รู้เรื่องราวในอดีต ไม่รู้ว่าตนเกิดจากคืนที่แม่ไม่ต้องการจดจำ และไม่รู้ว่าโลกภายนอกกำลังรอรับด้วยความยากลำบากเพียงใด