บทที่ 10 ตอนที่10

นักรบพยักหน้าตอบคำถามแรกของเธอ ส่วนคำถามที่สองชายหนุ่มย้อนถามเสียงเรียบๆ

“จะเลี้ยงเหรอ”

“มีแต่มาม่านะคะ”

“ไหนวันนั้นบอกอาหารสำเร็จรูปหมดแล้ว”

“น้องๆ นักศึกษาที่อยู่บ้านพักหลังถัดไปนั่นแบ่งมาให้ค่ะ เขาคงสงสารผู้หญิงหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างยุ่งมั้งคะ จะลงขันเอาเงินให้ด้วย แต่ยุ่งไม่เอา ยังขอเงินพ่อแม่ใช้กันอยู่เลย แล้วยุ่งจะรับได้ยังไง รู้สึกผิดตายเลย”

นักรบหยักยิ้มน้อยๆ กับคำบอกเล่าแจ้วๆ นั้น

“ตกลงจะกินใช่ไหมคะ ยุ่งจะทำให้”

“ได้ก็ดี”

เมื่อเขาว่าดังนั้นหฤหัยก็หันหลังเดินเข้ามาในบ้าน ปล่อยให้คนมาเยือนถอดรองเท้าก้าวตามเข้ามา และเป็นฝ่ายปิดประตูบ้านให้ด้วย เธอเอากระเป๋าสะพายมาวางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา ก่อนจะก้าวเข้าไปในครัว ปล่อยให้คนที่เดินตามหลังมาทรุดลงนั่งรอตรงโซฟาหน้าทีวี นักรบถอดเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าที่รู้สึกจะเขลอะไปด้วยฝุ่นออกจากตัวแล้ววางพาดเอาไว้กับพนักโซฟา เหลือแค่เสื้อยืดแขนสั้นสีขาวที่เขาสวมเอาไว้ซับเหงื่ออีกชั้นแค่นั้น จากนั้นก็ดึงกุญแจรถจากกระเป๋าหลังของกางเกงยีนส์เอาออกมาวางไว้บนโต๊ะเพื่อที่จะนั่งได้สะดวกขึ้น

ไม่ถึงสิบนาทีต้มมาม่าร้อนๆ ก็ถูกเจ้าบ้านสาวยกเอาออกมาเสิร์ฟให้บนโต๊ะหน้าโซฟา และยังมีไข่ดาวโปะหน้าแถมมาให้ด้วยหนึ่งฟอง นักรบชะงักมือที่กำลังถือช้อนกับตะเกียบเตรียมจะกินค้างอยู่ชั่ววินาที เมื่อเห็นไข่ดาวที่ถูกตัดขอบเป็นรูปหัวใจเบี้ยวๆ วางโปะอยู่บนต้มมาม่าชามนั้น ก่อนชายหนุ่มจะใช้ช้อนตัดไข่ดาวเป็นสองซีกแล้วคนเส้นในชามด้วยตะเกียบให้คลายร้อน จากนั้นก็คีบเส้นเหลืองๆ ใส่ปากหน้าตาเฉย โดยไม่เหลือบแลคนทำมาให้แม้แต่หางตา หฤทัยจึงแอบค้อนให้วงใหญ่ ก็คนกินมาม่าไม่สนใจไข่ดาวที่เธออุตส่าห์บรรจงจัดมาให้ซะสวยนั้นเลยสักนิด แถมพ่อคุณยังคนไปอยู่ก้นชามอีก

นักรบใช้เวลาในการจัดการกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปชามนั้นเพียงไม่กี่นาทีก็เรียบร้อย เมื่อเห็นว่าเขากินเสร็จแล้วหฤทัยจึงลุกไปรินน้ำเปล่าในตู้เย็นใส่แก้วเอามาวางไว้ให้ ก่อนจะเก็บเอาชามเข้าไปล้างในครัว

พอออกจากครัวมาอีกทีเธอก็ไม่เห็นร่างสูงๆ นั่งอยู่ที่โซฟาแล้ว แต่เสียงคุยโทรศัพท์ที่ดังแว่วๆ มาจากระเบียงหน้าบ้านและซองบุหรี่กับไฟแช็กที่เขาเคยเอามาทิ้งไว้มันหายไปจากบนโต๊ะ เธอเดาว่าคงออกไปสูบบุหรี่แล้วมีโทรศัพท์เข้า ก่อนเรียวปากอิ่มจะผุดยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะ หฤทัยดึงพวงกุญแจที่เคยซื้อแถวข้างถนนออกจากซิปกระเป๋าสะพาย แล้วเอามาห้อยไว้กับห่วงกุญแจรถนั้นแทน

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแขกก็ยังคุยโทรศัพท์ไม่เสร็จ แต่เจ้าบ้านสาวเริ่มตาปรือปรอยลงเรื่อยๆ ขยับเปลี่ยนท่านั่งก็แล้ว สะบัดคอก็แล้ว ความง่วงก็ยังไม่จางหายสักที ผลสุดท้ายเธอก็ซุกร่างหลับกับมุมโซฟานั่นเอง

นักรบก้าวเข้าบ้านมาอีกครั้งก็เห็นร่างเล็กหลับเฝ้าทีวีไปแล้ว ชายหนุ่มส่ายหัวให้และเดินไปคว้ารีโมตมากดปิดทีวี ก่อนจะทรุดลงนั่งข้างๆ คนหลับ ผู้หญิงอะไร ห้าทุ่มปุ๊บเป็นหลับปั๊บเหมือนตั้งเวลาเอาไว้ แล้วเขาน่ะผู้ชายทั้งแท่งเลยนะ แม่คุณหลับใส่ได้ตลอด ไม่มีกลัวเกรงกันเลย คิดพลางก็ยกปลายนิ้วเขี่ยขนตาของคนหลับเล่นแผ่วๆ ได้เห็นขนตางอนงามเป็นแพนั้นแล้วมันอดไม่ได้จริงๆ

ชั่วครู่ชายหนุ่มถึงช้อนเอาร่างเล็กอุ้มพาเข้าไปนอนในห้อง จัดการคลี่ผ้านวมห่มให้จนเสร็จเรียบร้อย แล้วถึงเดินออกมาจากห้อง เตรียมตัวจะกลับบ้านพัก หากก็ไม่ลืมหยิบเสื้อเชิ้ตจากพนักโซฟามาพาดบ่า ก่อนจะรวบเอากุญแจรถบนโต๊ะเตรียมเก็บใส่กระเป๋าหลังของกางเกงยีนส์ตามเดิม ทว่าสีแดงๆ ที่ผ่านตาไปแวบหนึ่งทำให้เขาต้องคลี่กุญแจรถออกมาดูใหม่ นักรบโคลงศีรษะเบาๆ พร้อมกับกลอกตามองบนอย่างอ่อนอกอ่อนใจ คืนเดียวโดนปาหัวใจใส่มาสองดวงติดๆ แล้วเขาจะใจแข็งไปได้ตลอดรอดฝั่งไหมวะเนี่ย

เสียงกริ่งจักรยานกรุ้งกริ๊งๆ ที่ดังมาจากถนนหน้าบ้านพัก ทำให้คนที่กำลังยืนยืดเส้นยืดสายอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้านต้องหันไปมอง ก่อนเธอจะเปิดยิ้มกว้างโชว์ความสดใสเมื่อเห็นว่าเป็นใคร และคนปั่นจักรยานมาพร้อมกับรอยยิ้มอารมณ์ดีก็เป็นฝ่ายเอ่ยดังมาก่อนตัวเสียอีก

“อาหารเช้ามาเสิร์ฟแล้วค่า...”

“หูย...มาเสิร์ฟเช้าไปไหมคะป้าศรี”

“ไม่ได้สิคะ เดี๋ยวคุณรบจะเฉ่งป้าเอา”

หลังจากจอดจักรยานเสร็จ คนพูดก็หิ้วปิ่นโตขึ้นมาวางเอาไว้ให้เธอบนโต๊ะตรงระเบียง เหมือนที่ทำมาตลอดหนึ่งอาทิตย์เต็ม ก่อนจะล้วงเอาแบงก์สีเทาห้าใบจากในกระเป๋าเสื้อยื่นมาให้เธอพร้อมกับเอ่ยบอก

“คุณรบไม่เอาค่ะ”

มันคือเงินค่าหมอและค่าอาหารสามมื้อตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ซึ่งหฤทัยฝากไปให้เจ้านายของป้าสมศรี ก็ในเมื่อได้กระเป๋าคืนมาแล้ว เธอก็ควรกดเงินไปคืนเขาไม่ใช่หรือ นี่เธอก็อุตส่าห์รีบไปกดเงินสดที่มีตู้กดเงินบริการอยู่ตรงหน้ารีสอร์ตนี่เองเพื่อจะเอามาคืนให้เขา แต่เขาก็ไม่เอา หฤทัยจึงรับเงินจากป้าสมศรีเอามายัดใส่กระเป๋ากางเกงพลางทำหน้ามุ่ยๆ

“ป้าบอกแล้วว่าคุณรบใจดี เงินแค่นี้คุณรบไม่เอาหรอกค่ะ”

“แต่ยุ่งรู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้นะคะ ไม่อยากติดค้างใคร”

“ก็สลับกันสิคะ หนูยุ่งก็หาข้าวหาน้ำไปเสิร์ฟให้คุณรบบ้าง ช่วงนี้ยิ่งงานยุ่งๆ อยู่ด้วย ไม่รู้ว่ากินข้าวกินน้ำเป็นเวลาหรือเปล่า”

หฤทัยฉีกยิ้มแป้นตาเป็นประกายสุกใสขึ้นมาทันที ความคิดป้าสมศรีนี่ก็เข้าท่าดีเหมือนกัน พี่ไม่เอาใช่ไหม เดี๋ยวน้องจะจัดให้