บทที่ 4 ตอนที่4

หฤทัยยกมือไหว้พร้อมขอบคุณอย่างจริงใจ การที่เขาไปขอกุญแจสำรองของบ้านพักมาได้แสดงว่าต้องรู้จักกับสถานที่หรือบุคคลในรีสอร์ตแห่งนี้ดีพอสมควร แต่จะรู้จักในระดับไหนนั้นเธอยังไม่กล้าถาม แค่เขาเป็นธุระจัดการขอกุญแจมาให้นี่ก็เป็นบุญแล้ว คำถามของเธอได้คำตอบเป็นการพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนเขาจะเปิดผ้าคลุมตะกร้าแล้วหยิบโถข้าวสวยกับจานอาหารในนั้นออกมา พลางเอ่ยบอก

“ทำเป็นแค่นี้ อ้อ! ต้มมาม่าเป็นอีกอย่าง แต่ตอนนี้มาม่าหมด”

ทำไข่เจียวหมูสับออกจะน่ากิน ต้มจืดสารพัดผักนั่นก็น่าอร่อย แต่ที่ว่าต้มมาม่านั่นน่ะเล่นมุกใช่ไหม หากหน้าตาคนพูดเรียบนิ่งจนเธอไม่แน่ใจว่าเขาจะมีอารมณ์ขัน

“แค่นี้ก็หรูแล้วค่ะ”

หฤทัยยิ้มจนตาหยี และเป็นคนเริ่มตักข้าวใส่จาน ทว่ายังไม่ทันจะได้วางจานข้าวสวยหอมๆ นั้นลงบนโต๊ะตรงหน้าตัวเอง คนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยื่นมือมาฉวยจานข้าวไปเฉยเลย

“หิวเหมือนกัน”

ว่าแล้วเขาก็ตักข้าวใส่ปากนำไปก่อน หฤทัยยิ้มหน้าบาน ไม่เข้าใจว่าเธอจะยิ้มอะไรหนักหนา ก็แค่จากที่คิดว่าเขาจะไปหาอะไรมาให้เธอประทังความหิวเฉยๆ แต่เขากลับมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนด้วย มันก็แค่เกินคาดไปนิดหนึ่งเอง

“เอาแต่ยิ้มคงอิ่มหรอกนะ”

คนก้มหน้าก้มตากินข้าวเอ่ยขึ้นมาลอยๆ เล่นเอาคนกำลังปลื้มปริ่มจนลืมกินข้าวยิ้มหวานค้างกลางอากาศ ปากอิ่มค่อยๆ หุบยิ้ม และเริ่มลงมือกินข้าวอย่างช้าๆ แต่ระหว่างที่ละเลียดอาหารเข้าปากไปเรื่อยๆ เรียวปากจิ้มลิ้มยังอมยิ้มกริ่มอยู่กับจานข้าวตรงหน้า แลมีความสุขกับการกินอาหารมื้อนี้ซะเหลือเกิน ในขณะที่อีกคนก็กินลูกเดียว ไม่ปริปากคุยอะไรเลย ไม่รู้ว่าหิว หรือรีบกินจะได้รีบกลับก็ไม่ทราบ ปากก็บอกราวกับทำอาหารไม่เป็น แต่ไข่เจียวหมูสับกับต้มจืดฝีมือของเขารสชาติดีเลยเชียวละ หฤทัยจึงกะจะชมเสียหน่อย เผื่อฟลุกเขาจะได้ทำให้กินมื้อต่อๆ ไป

“พี่ทำกับข้าวอร่อยนะคะ ไข่เจียวก็กรอบนอกนุ่มในกำลังดีเลย ต้มจืดผักนี่ก็กลมกล่อมมากๆ”

“อร่อยก็กินเยอะๆ มื้อเดียวนี่แหละที่จะได้กิน”

คนโดนดับฝันที่หวังจะได้กินกับข้าวมื้อต่อไปถึงกับหน้าม่อยลงถนัดใจเมื่อถูกรู้ทัน แล้วก้มหน้ากินข้าวไม่พูดไม่จา นักรบกระตุกยิ้มมุมปากอยู่ชั่วครู่เมื่อทำให้คนจ้อไม่หยุดตั้งใจกินข้าวได้สักที ไม่งั้นแม่คุณก็จะยิ้มไม่หุบกับเจื้อยแจ้วอยู่แบบนั้นแหละ มันก็ไม่ได้สร้างความรำคาญให้แก่เขาหรอก น้ำเสียงสดใสนั้นออกจะฟังเพลินหูด้วยซ้ำ และที่สำคัญได้ยินแล้วทำให้เขาเย็นใจได้อย่างประหลาด แต่นักรบแค่อยากให้คุณเธอกินข้าวจริงๆ จังๆ ก็เท่านั้นเอง

เมื่อต่างอิ่มจากมื้อค่ำ หฤทัยก็เป็นคนเก็บจานซ้อนๆ ตั้งรวมกันเอาไว้ในตะกร้าที่เขาใช้ใส่อาหารมาในตอนแรก ในขณะที่คนตัวโตขยับไปนั่งพิงหลังพลางวาดแขนยาวๆ ข้างหนึ่งไปกับราวระเบียง เนื่องจากที่นั่งฝั่งที่เขานั่งเป็นเก้าอี้ยาวตลอดแนวระเบียงและมีราวระเบียงเป็นพนักพิงไปในตัว ส่วนมือหนาอีกข้างก็ล้วงเอาบุหรี่กับไฟแช็กจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ออกมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนเขาจะดึงบุหรี่ออกมาคาบเอาไว้หนึ่งมวน ทว่าพอก้มจุดไฟแช็กตั้งท่าจะติดบุหรี่ก็ได้ยินเสียงใสเอ่ยปากออกมาเสียก่อน

“พี่ช่วยเอาตะกร้าไปตั้งไว้ที่เคาน์เตอร์ล้างจานในครัวให้ยุ่งหน่อยนะคะ เดี๋ยวยุ่งล้างเอง”

นักรบเหลือบไปมองหน้าคนไหว้วานอยู่ครู่หนึ่ง แถมแม่คุณยังโปรยยิ้มตาใสมาขอร้องอีกแรง และปลายนิ้วมันก็กดปิดฝาไฟแช็กอัตโนมัติ แล้ววางทั้งบุหรี่มวนที่จะสูบทั้งไฟแช็กเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนจะลุกหิ้วเอาตะกร้าเข้าไปในบ้านตามคำบัญชาของเจ้าของบ้านพัก พอวางตะกร้าบนเคาน์เตอร์ในครัวให้เสร็จก็หันมาเห็นร่างเล็กเดินเขยกๆ ตามหลังมา นักรบยืนมองจนเธอเดินไปถึงเคาน์เตอร์ และมือเล็กๆ เริ่มหยิบถ้วยช้อนจานชามจากในตะกร้าไปล้างอย่างช้าๆ ชายหนุ่มยืนสังเกตคนแขนเจ็บอยู่เงียบๆ แบบนั้นชั่วครู่ แล้วถึงเอ่ยถามให้แน่ใจ

“อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”

“ก็..ได้มั้งคะ แผลเย็บที่แขนถ้าไม่ยกของหนักก็คงไม่เป็นไร”

“อย่าให้แผลโดนน้ำล่ะ”

“ค่ะ”

เมื่อแน่ใจว่าเธอน่าจะอยู่ได้ด้วยตัวเองชายหนุ่มก็เตรียมจะก้าวออกไปจากบ้านพัก ถ้าหากว่าจะไม่ถูกเรียกเอาไว้เสียก่อน

“พี่คะ”

นักรบชะงักเท้าแล้วหันกลับไปมองก็เจอรอยยิ้มสดใสทั้งปากทั้งตาส่งมาให้ ก่อนเจ้าของรอยยิ้มพริ้มเพรานั้นจะเอ่ยดังตามมาอีกประโยค

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ช่วยยุ่ง”

ชายหนุ่มไม่ได้ว่าอย่างไร ทำเพียงพยักหน้าน้อยๆ แล้วก้าวออกจากประตูบ้านพักไป หฤทัยจึงหันกลับไปล้างจานต่อ หากเรียวปากอิ่มแต้มยิ้มบางๆ อยู่ตลอดเวลา ขณะที่สองมือล้างจาน ปากก็ฮัมเพลงไปด้วยอย่างคนอารมณ์ดีสุดกู่

“อยู่ๆ ก็มาหวานใส่ เอาอกเอาใจกับฉัน

มาออดมาอ้อนอย่างนั้น ฉันดูว่ามันยังไงๆ อยู่นะ

เปิดปากก็เห็นลิ้นไก่ ต้องการอะไรหรือเปล่า

ทำเป็นมายิงมุกเก่า ฉันว่าฉันเดาใจเธอไม่ผิดนะ

มาทำแบบนี้ดูไม่น่าไว้ใจ เธอต้องการอะไรจากฉัน

เท่าที่เห็นก็คงพอรู้ทัน เธอมีแผนการ แววตามันฟ้อง

รู้นะ ฉันรู้นะ ว่าเธอคิดอะไรอยู่

แววตามีเลศนัย หัวใจคิดอะไรอยู่...”

( เพลง คิดอะไรอยู่ / ป้าง นครินทร์ กิ่งศักดิ์ สังกัดค่าย จีนี่ เรคคอร์ด )

เพลงยังไม่ทันจบดี ส่วนถ้วยกับจานไม่กี่ใบในตะกร้านั้นเธอล้างและคว่ำเก็บบนชั้นเสร็จเรียบร้อย พอหันกลับจะออกจากครัวคนอารมณ์ดีก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เพราะคนที่คิดว่ากลับไปแล้ว มายืนกอดอกพิงไหล่กับกรอบประตูครัวอยู่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ก็คือเขาต้องได้ยินที่เธอร้องเพลงแน่นอน หฤทัยคลี่ยิ้มจืดเจื่อนอย่างคนเขินจัด และที่น่าเขินยิ่งกว่าก็เมื่อคนมาแอบฟังคนอื่นร้องเพลงเอ่ยออกมาทื่อๆ พร้อมหน้าตายสนิท

“ร้องเพลงในครัวระวังจะได้ผัวแก่”

หฤทัยอ้าปากค้างหน้าเหวอไปเลย นี่เขาไม่ได้หยอดเธอใช่ไหม คิดแล้วหน้าก็แดงซ่านตามมา มือไม้ก็เริ่มทึ้งชายเสื้อยืดเล่นเป็นพัลวันแก้เขิน

“ไม่ต้องเขิน พูดเฉยๆ ไม่ได้จีบ และผมเพิ่งสามสิบห้า ไม่ได้แก่ขนาดนั้น”