บทที่ 5 ตอนที่5

พูดๆ เสร็จเขาก็หันหลังก้าวออกจากครัวเดินตรงออกจากประตูบ้านพักไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้คนเขินค้างอยากจะหาอะไรปาตามหลังไปซะเหลือเกิน คนบ้าอะไรแบบนี้นะ ชอบดับมโนของเธออยู่เรื่อยเลย สามสิบห้างั้นเหรอ เมื่อเทียบกับเธอที่เพิ่งจะยี่สิบสองมาหมาดๆ เขาเรียกว่าแก่ย่ะ หฤทัยย่นจมูกตามหลังไปรัวๆ ก่อนจะก้าวเขยกๆ ไปปิดประตูบ้านพัก แล้วค้อนประหลับประเหลือกเอากับประตูอย่างเคืองคนเพิ่งออกไปไม่แล้วไม่หาย

ขณะเดียวกันทางด้านร่างใหญ่ที่เพิ่งก้าวลงมาจากบ้านพักของสาวเจ้าก็หยักยิ้มมุมปากน้อยๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ขำแบบนี้มานานมากแล้ว ก็เขานั่งสูบบุหรี่ตรงที่ระเบียงอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็มีบทเพลงจังหวะโจ๊ะๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากในบ้าน แล้วเสียงใสๆ นั้นมันแยงเข้ามาในหูจนเขาอดที่จะลุกเดินตามเสียงไปยืนฟังใกล้ๆ ไม่ได้ ยิ่งได้เห็นท่าทางเขินอายนั้นยิ่งน่าแกล้ง เขาเลยจัดให้ไปเบาๆ ผู้หญิงบ้าอะไรมโนเก่งจริง และดูเหมือนคุณเธอจะเซ้นส์ดีซะด้วย นักรบคิดพลางส่ายหัวเบาๆ

ทว่าขณะที่กำลังคิดปลงกับเรื่องยุ่งเหยิงนั้นได้แล้ว ก็ดันมีบทเพลงดังแว่วๆ มาจากหน้าบ้านพักหลังหนึ่ง ซึ่งมีเด็กวัยรุ่นทั้งชายและหญิงห้าหกคนกำลังตั้งวงเล่นกีตาร์กันอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้านพัก

“ทำไมเธอต้องยิ้มทุกทีที่เดินสวนกัน

ทำไมเธอต้องหวานทุกคำที่เอ่ยวาจา

ทำไมเธอต้องซึ้งเวลาที่ฉันมองตา ฉันจะบ้า อยู่แล้ว

เหมือนเธอมีเวทมนตร์ ทำให้ใจฉันอ่อน

รู้ไหมเธอว่าใครเดือดร้อน

ฉันแพ้ทางคนอย่างเธอ มันเอาแต่เพ้อไม่กินไม่นอน

อยากบอกเธอสักครั้ง โปรดเถอะนะขอวอน

หยุดน่ารักได้ไหม ใจฉันกำลังละลาย โอ๊ว โว โว...”

( เพลง แพ้ทาง / ศิลปินลาบานูน สังกัดค่าย จีนี่ เรคคอร์ด )

จากที่เดินทอดน่องช้าๆ ด้วยความใจเย็น นักรบต้องรีบก้าวยาวๆ หนีบทเพลงนั้น ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน รู้แต่ว่ามันป่วนประสาทเขาอย่างที่สุด จนต้องเดินจ้ำหนีเข้าบ้านพักให้ไวที่สุด

เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ นักรบพากายกำยำในชุดนอนซึ่งเป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงผ้ายืดขายาวสีเทาใส่สบายๆ ก้าวออกมานั่งตรงเก้าอี้นอกระเบียงหน้าบ้านพัก สองเท้ายกขึ้นวางพาดบนราวระเบียงพลางเอนหลังลงกับพนักเก้าอี้ ในมือข้างหนึ่งมีแก้วเหล้าที่เจ้าตัวจิบเรื่อยๆ จนเหลืออยู่ครึ่งแก้ว มืออีกข้างก็คีบบุหรี่อัดควันเข้าปอดอยู่เป็นระยะ

หลังจากกลับมาจากบ้านพักแม่สาวจอมยุ่งนั่น เขาก็หายเข้าไปเช็กแบบแปลนของโรงแรมที่กำลังก่อสร้างในห้องทำงานอยู่พักใหญ่ เนื่องจากมีจุดที่ต้องรื้อสร้างใหม่หลายจุด พรุ่งนี้ชายหนุ่มต้องเรียกบรรดาวิศวกรและทีมก่อสร้างมาประชุมกันแต่เช้า จึงจำต้องเตรียมข้อมูลกันนิดหน่อย เสร็จนักรบถึงกลับมาอาบน้ำสระผมที่บ้านพัก แล้วออกมาพักสมองอยู่ตรงระเบียงเอาเวลานี้นี่แหละ

บ้านพักหลังนี้ก็เหมือนบ้านพักหลังอื่นๆ ที่มีอยู่เกือบยี่สิบหลังในรีสอร์ต มองจากภายนอกเหมือนกระท่อมเรือนไทยที่สร้างด้วยไม้มะค่าสีน้ำตาลเข้มเกือบทั้งหลัง แต่ภายในจะตกต่างสไตล์ยุโรปมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน มีห้องครัว ห้องโถงรับแขก และห้องนอนสองห้องใหญ่ๆ ซึ่งลูกค้าที่ชื่นชอบความเป็นส่วนตัวสามารถเข้ามาพักกันได้ทั้งครอบครัว หรือมาเที่ยวเป็นกลุ่มเป็นก๊วนได้สบายๆ เนื่องจากบ้านพักแต่ละหลังตั้งอยู่ห่างกันพอสมควรจึงเงียบสงบและเป็นส่วนตัว เหมาะสำหรับการพักผ่อนที่ไม่เน้นความบันเทิง

อาณาจักรเขาวงกตแห่งนี้กินเนื้อที่เกือบสองพันไร่ นอกจากมีรีสอร์ตเป็นหลังๆ ที่สร้างอยู่โซนเชิงเขาลดหลั่นกันลงไป มองไกลๆ เหมือนขั้นบันไดขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตานั้น ยังมีโรงแรมระดับไฮเอนด์ที่มีห้องพักเกือบสามร้อยห้องไว้รองรับลูกค้าทั้งไทยและเทศที่พากันมาเป็นหมู่คณะ มีทั้งห้องประชุม ทั้งห้องสัมมนาหลายสิบห้องให้เลือกใช้บริการ

แขกที่มาพักนอกจากจะได้เต็มอิ่มกับธรรมชาติน้ำตกใสๆ ไหลเย็นและขุนเขาเขียวขจี แล้วยังมีกิจกรรมเอ็กซ์ตรีมอย่างเช่นปีนเขา ตั้งแคมป์ชมทะเลหมอกบนหน้าผา ตลอดจนกิจกรรมแอดเวนเจอร์อีกนับไม่ถ้วน เรียกได้ว่ามาเที่ยวที่นี่มีกิจกรรมให้ทำแทบไม่ซ้ำในแต่ละวัน สถานที่ท่องเที่ยวครบบวงจรอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้จึงได้รับความนิยมในอันดับต้นๆ ของประเทศ ประกอบกับอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก ขับรถไม่ถึงสามชั่วโมงก็ถึงที่หมายแล้ว

บ้านพักหลังที่นักรบกำลังนั่งอยู่จะพิเศษหน่อยคืออยู่บนเนินเขาสูงกว่าบ้านพักหลังอื่นๆ ชายหนุ่มจึงสามารถมองเห็นบ้านพักที่อยู่ลาดต่ำลงไปได้เกือบทุกหลัง โดยเฉพาะหลังที่เขากำลังเล็งมาได้พักใหญ่แล้ว ซึ่งตั้งอยู่เยื้องลงไปจากบ้านพักของเขาสองหลังนี่เอง หากมันก็ไม่ได้ไกลเกินกว่าที่ระยะสายตาของเขาจะเห็น เห็นแม้กระทั่งเงาตะคุ่มๆ ที่ก้าวเขย่งๆ ไปมาอยู่ในบ้านซึ่งบอกให้รู้ว่าคนที่พักอยู่ในนั้นยังไม่นอน นักรบก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะมานั่งเล็งอยู่ทำไม ทัศนียภาพขุนเขาที่เห็นอยู่ไกลลิบๆ ก็ออกจะสวย แต่สายตามันก็ไม่นึกอยากจะชื่นชม ท้องฟ้าคืนนี้ก็เปิดจนเห็นดาวระยิบระยับล่อหูล่อตาให้ชวนชม หากสายตาจอมทรยศมันก็ไม่คิดจะมอง เอาแต่จ้องบ้านพักหลังนั้นไม่เหลือบแลไปทางไหนเลย

พลันคิ้วเข้มก็ต้องขมวดเข้าหากัน เนื่องจากดวงตาคมๆ โฟกัสไปเห็นร่างหนึ่งกำลังย่องขึ้นบันไดไปบนบ้านพักหลังที่อยู่ในสายตา ก็แม่ตัวยุ่งบอกพักอยู่คนเดียว แล้วนั่นใคร เมื่อได้กลิ่นไม่ค่อยดี นักรบจึงดีดตัวลุกจากเก้าอี้ รีบวางทั้งแก้วเหล้าและขยี้บุหรี่ลงกับที่เขี่ยบนโต๊ะพร้อมๆ กัน ก่อนจะพุ่งไปใส่รองเท้าผ้าใบตรงหน้าบ้าน แล้วกระโดดลงจากระเบียงไปอย่างรวดเร็ว เพราะลงทางบันไดมันอ้อมและช้าไม่ทันใจ ชายหนุ่มวิ่งตรงไปที่บ้านพักหลังนั้นเต็มฝีเท้า