บทที่ 8 ตอนที่8
“แล้ว...มีแฟนยังคะ”
“นั่นแน่! ถามแบบนี้ สนใจคุณรบล่ะสิ”
“ปะ...เปล่านะคะ คือพี่เขาช่วยยุ่งจากโจรกระชากกระเป๋า แล้วยังเป็นธุระพาไปหาหมอกับจ่ายค่ายาให้ยุ่งหมดเลย แถมยังสั่งอาหารมาให้อีก ถ้าเกิดแฟนพี่เขาเข้าใจผิดขึ้นมาเดี๋ยวยุ่งจะแย่เอา”
หฤทัยปฏิเสธเร็วปรื๋อพร้อมโบกมือโบกไม้ประกอบให้วุ่นวาย และรัวอธิบายตามมาอีกยาวเหยียด ทว่าหน้ากลับเห่อร้อนแดงก่ำเลยทีเดียว
“โอ๊ย...ไม่มีใครเข้าใจผิดหรอกค่ะ อย่าว่าแต่มีแฟนเลยหนู ผู้หญิงชายตาให้คุณรบยังเมินเลย ยัยรัชนีพนักงานต้อนรับที่ล็อบบีอ่อยเช้าอ่อยเย็นคุณรบยังมองเหมือนธาตุอากาศก็ไม่ปาน แต่เห็นหน้าดุๆ นิ่งๆ แบบนั้นใจดีนะคะ เวลาใช้ให้ป้าทำอะไรจะให้ทิปตลอดเลย มีขนมนมเนยที่ลูกค้าซื้อหิ้วมาฝาก คุณรบก็จะยกให้ป้าเอาไปฝากเด็กๆ ที่บ้านประจำเลยค่ะ”
‘อ้อ! ถึงว่าเข้าออกบ้านพักของเราคล่องเชียว เป็นคนออกแบบสร้างที่นี่นี่เอง’
เรื่องราวที่ได้ฟังจากป้าแม่บ้านทำเอาหฤทัยยิ้มแก้มปริประหนึ่งถูกหวยเบอร์ใหญ่ ก่อนจะเปรยถามแบบหยั่งเชิงทีเล่นทีจริง
“คุณรบของป้าเขาไม่ชอบผู้หญิง แต่ชอบผู้ชายหรือเปล่าคะ”
ถึงแม้หฤทัยจะค่อนข้างมั่นใจว่าผู้ชายเข้มๆ ดูลุยๆ แบบนั้นไม่น่าจะมีรสนิยมชื่นชอบไม้ป่าเดียวกัน แต่เธอแค่ต้องการให้ป้าแม่บ้านจ้อติดลม แล้วเธอจะได้เก็บข้อมูลต่อ และมันก็ได้ผลทันใจ
“ว้าย! เดี๋ยวตีตายเลย อย่าไปพูดให้คุณรบได้ยินเชียวนะคะ โดนเชือดแน่ๆ ป้าคอนเฟิร์มเลยว่าคุณรบน่ะแมนล้านเปอร์เซ็นต์ เพราะสมัยที่เริ่มสร้างที่นี่ใหม่ๆ ไม่ใช่อย่างนี้นะคะ เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่นเลย เป็นเพลย์บอยตัวเอ้แก๊งเดียวกันกับคุณธีนั่นแหละ แต่มาปีกว่าๆ นี่เองที่คุณรบเปลี่ยนไปแทบเป็นคนละคน จากหนุ่มเจ้าสำราญกลายเป็นคนเงียบขรึม พูดน้อย ชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว เขาว่าโดนผู้หญิงหักอกมาจากกรุงเทพฯ ค่ะ ถึงมาซุกตัวรักษาแผลใจอยู่ที่เขาวงกต แทบไม่กลับไปเหยียบที่กรุงเทพฯ อีกเลย ไม่รู้ว่าจริงไหมนะคะ ป้าก็ฟังนังพวกพนักงานต้อนรับแถวล็อบบีเมาธ์มอยกันมาอีกที รู้แล้วเหยียบเอาไว้เลยนะคะ เดี๋ยวป้าจะถูกคุณรบเชือดเอา”
หฤทัยอยากจะบอกเหลือเกินว่า ‘เจ็บมาเท่าไรแล้วกับคำว่ารู้แล้วเหยียบเอาไว้เลยนะ’ ของป้านั่นน่ะ หากเธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากอะไรออกมา ป้าแม่บ้านก็ตบอกผ่าง แล้วโพล่งออกมาเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
“อุ๊ยตาย! ป้าต้องไปก่อนละ พูดถึงคุณรบขึ้นมาป้าก็เพิ่งนึกขึ้นได้ วันนี้ถึงเวรต้องขึ้นไปทำความสะอาดบ้านพักให้คุณรบแล้วค่ะ ป้าไปก่อนนะหนู ป้าชื่อสมศรี เรียกป้าศรีก็ได้ มีอะไรโทร.ไปที่ล็อบบีแล้วถามหาได้เลย ส่วนมื้อกลางวันกับมื้อเย็นคุณรบสั่งเอาไว้แล้ว เดี๋ยวป้าจะเอามาให้นะคะ”
“ขอบคุณนะคะป้าศรี”
หฤทัยฉีกยิ้มกว้างอวดฟันขาวเรียงกันสวยตามหลังป้าสมศรีไป เห็นหุ่นจ้ำม่ำแบบนั้นทำอะไรคล่องและรวดเร็วมาก แป๊บเดียวปั่นจักรยานเห็นหลังอยู่ไวๆ โน้นแล้ว คิดว่านี่แหละคือแหล่งข้อมูลชั้นเยี่ยม เธอต้องตีซี้เอาไว้ก่อนละ คิดได้ดังนั้นหฤทัยก็หิ้วเอาปิ่นโตเดินเข้าบ้านไป พร้อมกับฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี รู้สึกว่ามองไปทางไหนก็รื่นรมย์ไปหมด เธอเอาปิ่นโตมาวางบนโต๊ะหน้าทีวี กะจะกินมื้อเช้าตรงนี้พร้อมกับเปิดทีวีดูไปด้วยชิลๆ ทว่ายังไม่ทันจะได้เปิดโถปิ่นโต ดวงตาดำขลับก็สะดุดเข้ากับซองบุหรี่และไฟแช็กที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นซะก่อน เธอหยิบเอามาดูใกล้ๆ พลางพำพึมกับตัวเองอย่างสงสัย
“เอามาวางไว้ตั้งแต่เมื่อไร เมื่อคืนตอนเธอนั่งดูทีวีอยู่ตรงนี้ยังไม่มีนี่นา”
เดี๋ยวนะ แล้วเมื่อคืนเธอกลับมานอนที่บ้านพักได้อย่างไร จำได้ว่าเขาบอกให้รอในห้องที่ล็อบบี แล้วเธอก็หลับไม่รู้เรื่องอีกเลย และที่ยิ่งน่าตกใจก็คือ บนโซฟามีกองหมอนกับผ้าห่มวางพับอยู่ เธอเบิกตาโตแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น เมื่อคืนนี้เขานอนที่นี่งั้นเหรอ หฤทัยยืนอึ้งอยู่ครู่ใหญ่ เพราะไม่เข้าใจในการกระทำของผู้ชายตัวโตนั่นสักเท่าไร ก่อนเธอจะส่ายหัวทำใจให้ปลงๆ ก็คงมีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละที่จะพาเธอกลับมานอนที่บ้านพักได้ แล้วสภาพตอนเธอหลับเป็นอย่างไร โอ๊ย...ไม่อยากจะคิดเลย
