บทที่ 30 กับดักที่สมบูรณ์

เสียงสะอื้นของจันทร์กระจ่างฟ้าค่อย ๆ แผ่วเบาลง เหลือเพียงเสียงสูดลมหายใจสั่นเครือเป็นระยะ หญิงสาวใช้สองมือยันขอบเตียง ก่อนประคองร่างอันอ่อนล้าให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

ดวงตาบวมช้ำหลังกรอบแว่นมองวิมุตตาด้วยความซาบซึ้ง โดยไม่ล่วงรู้เลยว่า ความห่วงใยที่อีกฝ่ายแสดงออกมานั้นเป็นเพียงหน้ากากจอมปลอม

“มุตตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ