บทที่ 67 รอยร้าวใต้รอยยิ้ม

“แต่ฟ้าไม่เคยมีโอกาสได้บอกพี่เลยว่า…”

“พอ”

อัสวัสก้าวเข้าหา จันทร์กระจ่างฟ้าถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังสัมผัสกับผนังไม้เย็นชื้นด้านหลัง

“พี่วัส…” ร่างสูงหยุดอยู่ตรงหน้า ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวย ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภา...