บทที่ 92 อ้อมกอดแห่งการเริ่มต้นใหม่

“งั้นพี่ยืนตรงนี้ก็ได้” คำตอบทำให้หญิงสาวเกือบหลุดยิ้ม แต่รีบเก็บสีหน้า

อัสวัสมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นหญ้าด้านหน้าอย่างที่เคยทำในหลายวันที่ผ่านมา

“ฟ้าครับ”

“คะ”

“พี่รู้ว่าคำขอโทษเป็นร้อยเป็นพันครั้งก็ไม่เท่ากับสิ่งที่ทำให้เห็น” จันทร์กระจ่างฟ้าเงียบ

“ตลอดเวลาที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ