บทที่ 93 การคุกเข่า

ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเข้าใกล้กลับชะลอฝีเท้าลง แล้วค่อย ๆ โอบเธอไว้ด้วยความระมัดระวัง ไม่ให้กระทบหน้าท้อง

จันทร์กระจ่างฟ้าไม่ได้ผลักออก เธอเพียงซบหน้าลงกับอกเขาเบา ๆ

อัสวัสกอดเธอแน่นขึ้นเพียงนิด ก่อนรีบผ่อนแรงเมื่อคิดถึงลูก

“ฟ้า”

“คะ”

“ขอบคุณนะ”

“ยังไม่ต้องขอบคุณค่ะ”

“ทำไม”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ