บทที่ 98 วาระสุดท้าย

“แล้วจะให้แม่รอโตค่อยซื้อหรือ”

อัสวัสได้แต่ถอนหายใจ

“ตามใจแม่แล้วกันครับ”

ประไพศรียิ้มอย่างพอใจ ก่อนหันไปมองจันทร์กระจ่างฟ้าที่นั่งอยู่ไม่ไกล

ช่วงเวลานั้นเป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ทุกคนสามารถอยู่ร่วมกันโดยไม่มีความขุ่นข้องหมองใจเหมือนในอดีต

ทว่าเวลาแห่งความสุขกลับอยู่ได้ไม่นาน

ร่างกายของประไพศร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ