บทที่ 18 บทที่ ๑๕ ดับความร่าน

บทที่ ๑๕

ดับความร่าน

“ละ... ลูกพี่จ๊ะ ปล่อยฉันเถอะ ฉันเดินเองได้ คนมองกันหมดแล้วจ้ะ”

เกศแก้วพยายามประท้วงเสียงแผ่วพลางดิ้นขลุกขลิกอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ทว่ายิ่งดิ้นแรงรัดที่เอวบางกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น สายตาหลายคู่ของนักเที่ยวที่มองมาด้วยความสอดรู้สอดเห็นยิ่งทำให้ใบหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยความอับอาย

“ห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ