บทที่ 3 ปากดี

“หลินหลิน” เสียงทุ้มที่แฝงไปด้วยความเย็นชา ค่อยๆ เอ่ยเรียกชื่อของคนที่กำลังหลับพริ้มอยู่บนเตียง “ถ้าไม่ตื่นฉันไม่รอ” คนงัวเงียรีบลืมตาขึ้นเธอได้ยินตั้งแต่เขาเรียกรอบแรกแล้ว ทว่าเปลือกตาดันหนักอึ้ง ส่วนหัวที่ปวดก็ไม่มีท่าทีว่าดีขึ้นกลับทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก

“เฮียมานานหรือยังคะ” กระพริบตาเพื่อปรับรับแสง

“นาน ไปเรียนเหนื่อยขนาดนั้นเลยหรือไง” ไปเรียนน่ะไม่ได้เหนื่อยหรอกแต่ใครกันที่ทำให้เธออยู่ในสภาพแบบนี้ เมื่อคืนเขาทำเรื่องแบบนั้นจนแทบไม่ได้นอน แล้วยังมีหน้ามาทำเสียงแข็งใส่เธออีก

“เรียนไม่ได้เหนื่อยเลยค่ะ แต่เป็นเพราะเฮียนั่นแหละ”

“เพราะฉัน” เขาใช้นิ้วชี้ ไปที่ตัวของตัวเอง ย่นคิ้วเล็กน้อยคล้ายเป็นคำถาม

“ก็เมื่อคืนเฮียไม่ปล่อยให้หลินนอนเลย” บอกพร้อมกับจ้องเขา หวังจะได้ยินคำขอโทษแต่ก็ลืมไปว่า เฮียลี่ไม่เหมือนคนอื่น

“เธอเองไม่ใช่หรือไง บอกฉันว่าอย่าหยุด บอกฉันว่าเอาอีก บอกฉันว่าให้ทำแรงๆ” เขาว่าหน้านิ่ง เธอไปพูดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“เฮียอย่ามาปรักปรำกันนะ หลินไม่ได้พูด” คนตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาเถียงคอเป็นเอ็น แม้ว่าแทบจะไม่มีแรงแต่เรื่องนี้ใครจะยอมกัน

“ตอนนั้นเธออาจจะมีอารมณ์จนจำสิ่งที่ตัวเองพูดไม่ได้” เขาทรุดลงที่เตียงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงด้านซ้ายขึ้นมาโชว์ให้ดู “อยากทบทวนหน่อยไหม แล้วฉันจะอัดเสียงไว้ให้ฟัง”

“ถ…ถอยออกไปเลยค่ะเฮีย” มือเล็กดันหน้าอกเขาเอาไว้เพราะกลัวว่าเขาจะให้ทำอย่างที่ว่า สำหรับคนตรงหน้าเดาทางไม่ถูกหรอกว่าพูดเล่นหรือจะทำจริง

“ทำไม ก่อนแต่งงานก็อยากได้ฉันจนตัวสั่น พอแต่งแล้วไม่อยากได้แล้วหรือไง” มือหนาเชยคางเธอขึ้นให้จ้องตากัน หลินหลินรู้ดีว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก แต่คนที่หัวใจเต้นแรงไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่กลับเป็นเธอเสียมากกว่า

“เราต้องรีบไปบ้านใหญ่ค่ะ” หาข้ออ้างมาบอกเขา หากเขาทำเรื่องอย่างนั้นอีกเธอคงไม่ไหว ในตอนนี้แม้แรงจะทัดทานเขาก็แทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ

“ฮึ” เขาหัวเราะในลำคอจากนั้นก็ผละตัวออก “ฉันให้เวลาเธอจัดการตัวเองห้านาที แล้วรีบตามฉันลงมา” เขาลงจากเตียง จากนั้นก็ตรงไปที่ประตู ปล่อยให้หลินหลินได้จัดการตัวเองอย่างที่บอก

หญิงสาวใช้มือทาบที่หน้าอก พร้อมกับถอนหายใจออกมายาวๆ นี่ก็อยู่กับเขา ทำเรื่องอย่างว่าเกือบทุกคืน ก็ไม่เคยจะชินเรื่องอย่างนี้สักที ผู้ชายคนนี้มีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอมาก มากจนไม่รู้ว่าถ้าหากไม่มีเขา เธอจะเป็นยังไง แม้ว่าตอนนี้เฮียลี่ไม่เคยทำดีด้วย แต่หลินหลินก็หวังว่าสักวันฉัตรเดชาจะหันมารักกันแบบที่เธอรัก

หลินหลินรีบจัดการตัวเอง ล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็ลงไปหาเขายังชั้นล่าง เมื่อเดินมาถึงยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรกัน เฮียลี่ก็ลุกขึ้นจากโซฟาห้องรับแขกเดินนำเธอออกจากบ้านตรงไปยังรถหรู

“รีบสิ จะยืนนิ่งให้มันได้อะไรขึ้นมา เสียเวลา” เวลาสำหรับเขาน่ะมันสำคัญ สักนิดเขาก็ไม่เคยหยวนให้กันหรอก ถ้าทำให้เฮียรักได้เธอสัญญาเลยว่าจะขโมยเวลาว่างของเขามาทั้งหมด ชดใช้กับสิ่งที่เขาไม่เคยให้เลย

หลินหลินพยักหน้า เดินตรงไปเปิดประตูพร้อมกับดันตัวเองเข้าไปนั่ง ระยะทางจากบ้านของทั้งคู่ไปบ้านใหญ่ ใช้เวลาค่อนข้างนานทำให้คนเหนื่อยอ่อนนั่งสัปผงก

“ง่วงเหรอ”

“เปล่าค่ะ”

“เห็นนั่งหัวโยก เดี๋ยวหัวกระแทกนั่นนี่โน ม้าก็ว่าฉันแกล้งเธออีก”

“หลินจะดูแลตัวเองค่ะ เฮียไม่ต้องกังวลหรอก” จากที่จะงีบเสียหน่อยกลับไม่ทำแล้ว จากนั้นก็ไม่มีการสนทนาอะไรอีกส่งผลให้ภายในรถค่อนข้างจะมีมวลความอึมครึมบางอย่างก็ครอบคลุม

ฉัตรเดชาเลื่อนมือไปเปิดเพลงที่มักจะฟังเป็นประจำ เพลงคลาสสิคสมอายุสามสิบกว่าๆ ของเขาที่หลินหลินได้ยินทีไรหลินหลินก็เข้าไม่ถึงสักครั้ง ไม่มีหรอกคำถามที่คู่รักมักจะถามกันว่าอยากฟังเพลงแบบไหน เพลงอะไร

เฮียมักทำตามใจตัวเองเสมอ

เมื่อรถหรูเคลื่อนตัวมาถึงบ้านใหญ่ ฉัตรเดชาก็ขับตรงไปยังโรงจอดรถของบ้าน เมื่อรถนิ่งสนิทแล้วหลินหลินจึงเลื่อนมือปลดเข็มขัดนิรภัยออกช้าๆ ตั้งท่าจะลงจากรถ

“ถึงเวลาแสดงเป็นสะใภ้แสนดีแล้วสินะ” หลินหลินไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดนักหรอก สะใภ้ที่ดีเธอไม่จำเป็นต้องแสดง เพราะเธอตั้งใจที่จะเป็นอยู่แล้ว

“หลินแสดงเป็นสะใภ้แสนดี ส่วนเฮียก็ช่วยแสดงเป็นสามีที่ดีด้วยนะคะ” ฉีกยิ้มยียวนส่งให้เขา นั่นทำให้ฉัตรเดชาย่นคิ้วนิดๆ ติดขุ่นเคืองหน่อยๆ

“ฮึ” เอาอีกแล้ว เสียงหัวเราะให้ลำคอแบบนั้นเธอไม่ชอบเลย “ได้” เขาว่าพร้อมกับเปิดประตูลงจากรถ จากนั้นก็เดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้หญิงสาว

“ค่อยๆ ลงนะคะ” น้ำเสียงอบอุ่นที่หลินหลินคิดถึงทำเอาหัวใจชาวาบ ไม่ได้ยินเขาคะขามานานแค่ไหนแล้วนะ เมื่อเขายื่นมือมาให้จับดวงตากลมก็ช้อนมองเขาอย่างวูบไหว แม้รู้ว่านี่คือการแสดงเป็นสามีที่ดีของเขา แต่เธอก็อดที่จะใจเหลวเป็นน้ำไม่ได้

“เป็นอะไร แค่นี้ก็หลงฉันแล้วหรือไง”

“แค่ขนลุกค่ะ ไม่ชิน” บอกเขาในขณะที่ก้าวลงมาจากรถได้แล้ว

“ปากแข็งแบบนี้น่าเอาอะไรที่แข็งปากกว่ายัดเข้าไปนะ” กระซิบข้างหูทำเอาหลินหลินตีไปที่หน้าอกเขาแรงๆ

“เฮีย”

“ฮึ คืนนี้เธอโดนแน่หลินหลิน” น้ำเสียงของเขาที่เอ่ยบอกทำเอาขนลุกขึ้นมา รู้ดีว่าเขาพูดจริงทำจริง “โทษฐานที่ปากดี”