บทที่ 33 ป่วย

“แม่คะ แม่” เสียงของเด็กน้อยตระกองกอดผู้เป็นแม่ที่กระเด็นออกมานอกรถคร่ำครวญอย่างน่าสงสาร น้ำตาไหลออกมาอาบสองแก้มพยายามที่จะปลุกคนที่หลับใหลให้ตื่นทว่าไม่ได้ผล

“แม่ตื่นสิคะ” เขย่าตัวท่าน ดึงมากอดไว้แน่น สายตาเลื่อนลอยมองหาคนช่วยรอบๆ จนสายตาสะดุดกับใครบางคนเข้า

“พ่อ” เธอร้องเรียกชายผู้เป็นพ่อเมื่อหั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ