บทที่ 5 อย่าแกล้งสำออย
“อย่าแกล้งสำออย แค่นี้ม้าก็มองว่าฉันดูแลเธอไม่ดีแล้ว” เขากระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน ไม่รู้ว่าในสายตาของเขานั้นมองเธอเป็นคนยังไง ชายหนุ่มถึงคิดว่าเธอแกล้งป่วยได้
“งั้นปล่อยหลิน” แม้แต่แทบไม่มีสติ ทว่าเธอก็โกรธที่เขาคิดแบบนั้น พยายามพยุงตัวเองใช้มือเย็นเฉียบผลักเขา “เฮียปล่อย”
“อยู่นิ่งๆ” ชายหนุ่มพึ่งรับรู้ในตอนนี้นี่เองว่าอีกคนไม่ได้แกล้ง มือเย็นเฉียบและใบหน้าที่ซีดเผือดนั้นทำเอานึกสงสาร
“พาไปพักก่อนดีกว่าค่ะคุณลี่” บัวและหวานเป็นห่วงออกนอกหน้า นึกเคืองๆ ฉัตรเดชาที่มัวชักช้าลีลาไม่พาหลินหลินไปพักเสียที ขืนรีรอยู่คงไม่ดีแน่
“เฮีย…หลินมึนหัว” บอกเขาเสียงสั่น ในตอนนี้เธอรู้สึกแปลกๆ มือเย็นเท้าเย็นเยียบหัวใจเต้นเร็วมากกว่าตอนที่เขาแกล้งยื่นหน้ามาใกล้ เหงื่อผุดซึมตามกรอบหน้าแทบไม่มีแรงพยุงตัว ภาพใบหน้าของเขาที่เธอกำลังมองค่อยๆ รางเลือนจนในที่สุดสติก็วูบลง
“หลิน” เขาเรียกแค่นั้นก็ช้อนตัวหญิงสาวขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว ฉัตรเดชาทำอะไรไม่ถูกในหัวมีแต่ต้องการให้อีกคนหายจากอาการนี้
“ตายจริงตาลี่ น้องเป็นอะไร”
“เป็นลมครับม้า” ผู้เป็นแม่รีบเดินตรงเข้ามาหา ทว่าเขากลับไม่รีรออุ้มเธอเดินขึ้นห้องเปิดประตูตรงไปที่เตียง แล้วจัดการวางคนตัวเล็กลงเบาๆ
“เธอนี่มัน” เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ส่วนหนึ่งก็รู้สึกผิดที่ไม่ให้เธอพักผ่อนจนเธอเป็นแบบนี้ อีกส่วนหนึ่งก็นึกโมโหที่ทำไมไม่บอกตรงๆ ว่าเป็นอะไร ไม่สบายตรงไหน เขามันไม่น่าคุยด้วยขนาดนั้นเลยหรือไง
สองขายาวรีบลุกจากเตียงวิ่งลงไปชั้นล่างตรงเข้าครัวไปหาแม่บ้าน “ป้าบัวครับผมรบกวนนำผ้าไปเช็ดตัวให้หลินที แล้วก็ขอยาแก้ไข้ด้วยนะครับ”
“เอ่อ...คุณลี่เช็ดเองดีกว่าไหมคะ เป็นสามีภรรยากันน่าจะสะดวกกว่า”
“นั่นสิ เฮียนั่นแหละ เอาผ้าไปเช็ดให้ซ้อ” เลโอน้องชายสุดที่รักเดินตรงเข้ามาหา “ดูแลซ้อยังไงให้ซ้อป่วย ไม่ได้เรื่อง”
“เฮียก็ดูแลปกติ”
“ปกติแต่ซ้อป่วยแบบนี้ เฮียควรพิจารณาตัวเองนะ” เลโอบ่นพี่ชายชุดใหญ่ หลินหลินอายุห่างจากเขาแค่ปีเดียว แต่เขาก็เคารพดั่งพี่สาวคนหนึ่ง
“ตี๋นั่นแหละควรพิจารณาตัวเอง จีบสาวมาตั้งหลายปีก็ไม่เห็นจะติด” สวนกลับน้องชายไปบ้างรายนี้มีดีแค่บ่นเขา แต่ตัวเองนั้นก็แอบชอบสาวอยู่หนึ่งคน จีบมาหลายปีแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้คบสักที
“เฮียไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย ถ้าซ้อหลินเป็นหนัก ผมนี่แหละจะเป็นเอาเรื่องเฮีย” น้องชายว่าเสียงดุ รายนี้นิดๆ หน่อยๆ ก็แตะต้องหลินหลินของเขาไม่ได้หรอก หลินหลินกับเลโอโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ส่วนฉัตรเดชานั้นไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่อายุสิบแปดจากนั้นก็ทำธุรกิจของตัวเองอยู่ที่นั่น พึ่งกลับมาได้ไม่กี่ปีเพราะผู้เป็นแม่ตัวให้มาสานต่องานที่บ้านพร้อมกับเตรียมแต่งงาน
“รีบไปดูแลซ้อสิเฮีย”
“ห่วงขนาดนี้ทำเองไหม”
“เมียใครก็ดูแลเอง ใช้งานซ้อคุ้มขนาดนั้นก็ดูแลซ้อหน่อยมันจะเป็นอะไรไป” เลโอรู้ดีว่าพี่ชายของตัวเองนั้นลึกๆ แล้วก็เป็นคนจิตใจดี แต่ติดตรงที่ไม่ยอมเปิดใจให้หลินหลินนี่แหละ
“บางทีสิ่งที่เฮียรู้มามันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เฮียคิดก็ได้”
“พูดอะไร”
“ซ้ออาจจะไม่ได้ทำให้เจ้แพรวาเลิกกับเฮียก็ได้”
“เข้าข้างกันดีเหลือเกินนะ ตี๋ไม่รู้ในสิ่งที่เฮียรู้หรอก”
“เฮียนั่นแหละที่ไม่รู้ เฮียเล่ามาสักทีว่าเรื่องของเฮียกับซ้อมันเป็นไง ทำไมเฮียถึงไม่เหมือนเดิม” เขาเคยได้ยินเฮียพูดว่าหลินหลินคือคนที่ทำให้เขาและแพรวาต้องเลิกกัน ทั้งๆ ที่จริงมันไม่ใช่ การที่เฮียกับคนรักเก่าจบกันมันควรจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่เพราะซ้อ
“เขานอกใจเฮียมาตลอดไม่รู้หรือไง”
“พูดอะไร”
“หลินบอกว่าเขานอกใจเฮีย และผมก็เห็นกับตา”
