บทที่ 6 หักห้ามใจ
“เฮียก็เห็นกับตาได้ยินกับหูว่าซ้อของตี๋ไม่ได้ดีอย่างที่คิด”
“เฮียเล่ามาสิ”
“เล่าไปก็เข้าข้างหาว่าเฮียอคติ ตี๋ไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้นเท่าเฮียหรอก” เขากับหลินหลินนั้นหมั้นกันตั้งแต่เด็กๆ เพราะทางบ้านของหลินหลินมีบุญคุณต่อครอบครัว
หลินหลินบอกเสมอว่าไม่ต้องคิดอะไรมาก เข้าใจว่าเขาและตัวเองต้องทำเพราะหน้าที่หากฉัตรเดชามีความรักเธอก็พร้อมถอย เพราะแบบนี้ทำให้เขาเปิดใจคบกับเพื่อนสมัยมัธยมอย่างแพรวา แต่ใครจะคิดว่าคนที่บอกแบบนั้นจะกลับลำเปลี่ยนใจ กลับมาไทยรอบนี้ชายหนุ่มเลยโดนบอกเลิกเพราะหลินหลินคือต้นเหตุ
“เลิกกับเฮียซะ หยุดหน้าด้านไร้ยางอายสักที ออกไปจากชีวิตเขา ไม่อย่างนั้นฉันทำให้เขาเกลียดเธอจนมองหน้าไม่ติดแล้วทิ้งเธอเหมือนหมาตัวหนึ่ง”
“เผลอๆ ผมรู้จักซ้อดีกว่าเฮียอีกมั้ง เฮ้อ ช่างเถอะ พูดไปคนที่ไม่มูฟออนแบบเฮียก็ไม่มีวันเปิดใจหรอก ไปดูแลเมียเถอะ เดี๋ยวตี๋จะเดินไปบอกป๊าม้าให้ว่าเฮียกำลังดูแลซ้อ…อย่างดี” สิ่งที่ฉัตรเดชาและหลินหลินกำลังทำให้ป๊าม้าเห็นว่าทั้งคู่รักกันน่ะ เลโอดูออกทั้งหมดนั่นแหละว่าเป็นการแสดง เพียงแต่ไม่ได้ฟ้องป๊าม้าเท่านั้นเอง
“ขอบคุณ” มีหวังถ้าเขาไปเอง โดนบ่นหูชาแน่โทษฐานที่เอาแต่ทำงานแล้วไม่ดูแลสะใภ้บ้านนี้ให้ดีที่สุด เขาเองก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นไม่ดูแลคนป่วยหรอก อย่างว่าหลินหลินขึ้นชื่อว่าเป็นเมียของเขาแล้ว เขาก็ต้องดูแลให้ดี แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่รักแต่ก็ต้องทำเพราะหน้าที่สามี
ฉัตรเดชาเดินตรงไปเอากะละมังใส่น้ำอุ่นพร้อมกับผ้าผืนเล็กตรงกลับขึ้นไปบนห้องของคนตัวเล็ก ค่อยๆ เดินไปที่เตียงวางกะละมังลงอย่างเบามือ ใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดไปที่ซอกคอ ไล่ตามเนื้อตัวเพื่อหวังว่าอีกคนจะดีขึ้น
ชายหนุ่มใช้มืออังหน้าผากที่ในตอนนี้เริ่มมีไอร้อนสัมผัสโดนผิว “ดื้อนัก” บ่นพึมพำพร้อมกับพิศมองใบหน้า ขนตายาวสวย จมูกเชิดรันรับกับปากเล็กช่างน่าเอ็นดู หากเขาไม่ได้เห็นตัวตนของเธอวันนั้นคงจะตกหลุมรักโดยง่าย
เขาหักห้ามใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้แต่พอได้อยู่ด้วยกันสองคนทีไร ฉัตรเดชาอดใจไม่ไหวทุกที เขาไม่ได้รักแต่ทุกอย่างมันเป็นไปเพราะอารมณ์ล้วนๆ …ฉัตรเดชาคิดว่าอย่างนั้น
ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ระเรื่อด้วยพิษไข้ มือหนาลูบไล้ผ้าไปตามเนื้อตัวอุ่นร้อน แกะกระดุมเสื้อของเด็กน้อยให้คลายออก ลูบไล้ไปตามหน้าอกอวบที่เห็นมาหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยชินสักที แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเขาเลยเบี่ยงหน้าหลบ
“อื้อ...เฮีย” เสียงเล็กพึมพำหรี่ตามองพร้อมจับมือของคนที่กำลังยุ่งย่ามกับเนื้อตัวของตัวเองให้หยุดการกระทำ
“ปล่อย ฉันกำลังเช็ดตัวให้” เสียงดุเอ่ยบอก นั่นทำให้คนป่วยนิ่งเอ่ยเสียงแหบแห้ง
“ดูแลกันก็เป็นเหรอคะ”
“ฉันดูแลเพราะไม่อยากให้ม้าว่า” เสียงเรียบนิ่งบอก พร้อมกับมือก็ยังคงจัดการลูบผ้าผืนเล็กไปตามเนื้อตัวของเธออยู่อย่างนั้น
“คิดว่าเฮียทำเพราะอยากดูแลเสียอีก”
“คนอย่างเธอมีค่าอะไรให้ฉันอยากดูแลกัน ฉันเกลียดเธอจะตายไป” แม้เขาจะพูดอย่างนี้แต่ใบหน้าของเขาก็ดันเรียบนิ่ง หลินๆ ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเขากำลังรู้สึกยังไงอยู่จริงๆ
“คนเกลียดกันที่ไหนจะทำแบบนั้นทุกคืน เฮียเริ่มรู้สึกดีกับหลินแล้วใช่ไหม”
“ฉันมันก็ผู้ชายคนนึง แต่งงานแล้วถ้าไม่ทำอะไรคนที่ขึ้นชื่อว่าเมียเลยก็คงจะขาดทุน จำไว้นะหลินหลินเธอเป็นเมียฉัน” เขาบอกพร้อมยื่นหน้ามากระซิบใกล้ๆ ให้ได้ยินชัดๆ “แต่ฉันจะไม่มีทางรักเธอ” เหมือนเข็มนับร้อยเล่มแทงเข้ามากลางหัวใจ
“ถ้าไม่คิดจะรักกันเลย ก่อนหน้านั้นเฮียจะมาทำดีด้วยทำไม”
“ฉันทำดีด้วยเพราะเห็นว่าเธอเป็นเด็กในบ้าน แต่พอเห็นธาตุแท้ การใจดีก็ไม่ช่วยอะไรเลยสักนิด เธอกลับร้ายมากกว่าที่ฉันคิด” ว่าจบก็ตั้งท่าจะลุกออกจากเตียง ทว่าหลินหลินกลับคว้าแขนเอาไว้ก่อน
“หลินทำอะไรเฮียก็บอกว่าสิ เฮียเอาแต่โทษว่าหลินทำให้เฮียเลิกกับเขา ทำไมเฮียไม่ฟังหลินบ้างว่าผู้หญิงคนนั้นมันเลวอะ เฮียมันตาบอด เฮียมันโง่” ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ ไหล่เล็กกลับโดนมือของเขาบีบเอาไว้แน่น เพียงแค่พูดถึงผู้หญิงคนนั้นสายตาจากที่เคยเย็นชาก็แปรเปลี่ยนมาเป็นจ้องกันเขม็งแทบจะกินเลือดกินเนื้อราวต้องการฆ่าให้ตาย
“เฮีย อ๊ะะ”
