บทที่ 116 อย่าเสียใจทีหลัง

ด้านการันที่พาตัวเองมาทำงานในช่วงบ่ายนั้นก็รู้สึกไม่โอเคเลยจริงๆ เพราะใจเขามันหยุดคิดเรื่องอนิสาไม่ได้เลย ยิ่งตอนอยู่ในห้องประชุมสมองเขามันก็เหมือนจะไม่รับรู้หรือสนใจงานตรงหน้าเลย แม้กระทั่งงานที่ลูกน้องนำมาเสนอ มันก็ดูขัดหูขัดตาเขาไปหมด

“ทำงานกันประสาอะไร ทำกันได้แค่นี้น่ะเหรอ...เอาไปแก้มาใหม่ ถ้าร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ