บทที่ 150 ลองเปิดใจ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงทั้งนนกุลและกรีนก็ต่างลากกระเป๋าออกมาจากห้องพักของพวกเขา ทั้งสองก็มองหน้าสบตากันแบบเงียบๆ 

“มอนิ่งค่ะพี่นนกุล...นอนหลับสบายดีไหมคะ” กรีนเอ่ยทักทายไปแบบเกร็งๆ เพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับเขา

“อืม...ถ้าไม่มีเราไปก่อกวนเมื่อคืนก็คงจะนอนหลับสบายกว่านี้แล้วล่ะ..แล้วนี่ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกพี่”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ