บทที่ 1 อดีตดาวร้าย

"ดาว" ดาริกา เทียมไพรศาล สาวน้อยวัย 22 ปี ที่เรียนจบมาด้วยเกรดเฉลี่ยเกียรตินิยมอับดับ1 ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง แต่บุคลิกของเธอกับตรงข้าม กับความสามารถของเธอทุกอย่าง

เพราะเธอแต่งตัวเป็นยายป้าเฉิ่มๆคนหนึ่งจนเพื่อนๆ ต่างก็เรียกเธอว่า ยัยแว่น แต่เธอก็โชคดีที่มีเพื่อนสนิทสองคนคอยเคียงข้าง คือ พัดชาและหนูนิ่ม พัดชาเป็นสาวห้าวๆ ออกแนวทอม แต่ไม่ใช่ทอมเพราะพัดชามีแฟนสุดหล่ออยู่แล้ว คงเป็นเพราะบ้านของพัดชา ทำกิจการเกี่ยวกับค่ายมวย เลยทำให้พัดชาถูกปลูกฝังให้แข็งแกร่งตั้งแต่เด็กๆ เมื่อดาริกาถูกเพื่อนๆที่คณะรังแก พัดชาก็มาช่วยเธอเสมอ

ส่วนหนูนิ่ม เป็นคุณหนูคนสวย ลูกเจ้าของร้านจิวเวอร์รี่และนิตยสาร Lamu ที่ดังติดอันดับต้นๆของเมืองไทย

หนูนิ่มเป็นผู้หญิง ที่มีใบหน้าอ่อนหวาน แต่แฝงด้วยความร้ายกาจอย่างเต็มเปี่ยม ชอบวีน ชอบเหวี่ยง ตามประสาคุณหนูเอาแต่ใจ ซึ่งต่างกับชื่อของเธอโดยสิ้นเชิง แต่ความจริงแล้วหนูนิ่ม เป็นคนที่จริงใจและรักเพื่อนมากๆ

ส่วนเธอนะเหรอ..ดาว ยัยป้าจอมเฉิ่มประจำกลุ่ม เป็นแค่เด็กต่างจังหวัด ที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพ แต่ครอบครัวของเธอก็ทำธุรกิจ รีสอร์ทเล็กๆ อยู่ที่ภูเก็ต

พวกเธอทั้งสามคนเป็นเพื่อนกัน ตั้งแต่ปี1 จนกระทั่งจบ ดาริกาไม่เคยคิดว่าเธอจะเจอ เพื่อนดีๆแบบทั้งสอง จนกระทั้งวันหนึ่งเธอได้ช่วยหนูนิ่ม ที่ถูกรุ่นพี่แกล้งจนตกน้ำตกท่าไป เธอและพัดชาจึงรีบกระโดดลงไปช่วยหนูนิ่มไว้ หลังจากนั้นพวกเธอทั้งสาม ก็เป็นเพื่อนสนิทกันมาตลอด

จนตอนนี้เรียนจบ หนูนิ่มก็ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ส่วนพัดชาก็ดูแลกิจการค่ายมวยที่ต่างประเทศแทนบิดา

ส่วนเธอต้องมาหางานทำงกๆ เพราะตั้งแต่แม่ของเธอเสียชีวิตไป พ่อจึงแต่งงานใหม่กับเมียน้อยที่ซุกไว้ แถมยังแอบมีลูกด้วยกันอีก เธอจึงรับไม่ได้ ที่พ่อหลอกแม่และเธอมาเป็นสิปปี เธอจึงทะเลาะกับพ่อ จนพ่อไล่เธอออกจากบ้าน แถมยังไม่ส่งเงินให้เธอใช้ ความฝันที่จะไปเรียนต่อเมืองนอก ของเธอจึงเป็นอันล้มไป...

เธอไปสมัครงานมาแล้วหลายบริษัทแต่ไม่มีใครสนใจรับเธอ เข้าทำงานเลยทั้งๆที่เธอ จบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมา แต่เขาก็บอกว่าบุคลิกของเธอ ไม่เหมาะกับงาน นี่เธอหางานมาเดือนนึงแล้วยังไม่ได้สักที่ จนตอนนี้เงินเก็บของเธอ ก็หมดลงไปเรื่อยๆ

"กริ๊งๆ~ กริ๊งๆ~" เสียงโทรศัพท์ของดาริกาดังขึ้น เธอจึงกดรับเมื่อเห็นเป็นเบอร์ เพื่อนของเธอ

"ว่าไงจ๊ะคุณหนูนิ่มคนสวย" ดาริกาเอ่ยทักหนูนิ่ม

"หางานได้รึยังยัยดาว ไปทำงานกับพี่นัทไหม?" หนูนิ่มเอ่ยถามเพื่อนสาว ด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรหนูนิ่ม รบกวนแกกับพี่นัทเปล่าๆ" ดาริกาเอ่ยออกมาอย่างเกรงใจ เพราะที่ผ่านมาหนูนิ่มก็ช่วยเธอมาตลอด ถึงแม้จะอยู่ที่ต่างประเทศก็ตาม

"รบกวนอะไร พี่นัทบอกให้แก ไปทำงานกับเขาด้วยซ้ำ" หนูนิ่มบอกเพื่อนสาวออกไป ถึงแม้ดาริกาจะแต่งตัวเฉยๆ แต่ถ้าเปลี่ยนตัวเอง ดาริกาก็สวยมากเลยทีเดียว

"เอาไว้ฉันคิดดูก่อนนะแก " ดาริกาเอ่ยบอกเพื่อนสาว

"ได้ๆ ฉันดีใจนะที่แกเข้มแข็งได้ แบบนี้ฉันก็หายห่วง" หนูนิ่มเอ่ยอย่างดีใจที่เห็นเพื่อนสาว เข้มแข็งแล้ว คงเพราะดาริกาเจอเหตุการณ์หลายๆอย่าง จึงทำให้เธอเข้มแข็งได้

"ฉันไม่ให้แกมาปกป้องฉันตลอดไปหรอกย่ะคุณหนูนิ่ม" ดาริกาแซวออกไปแล้วก็ยิ้มออกมา

"จ้า เดี๋ยวอีกสองเดือนฉันจะกลับไทย ฉันจะไปหานะ" หนูนิ่มบอกเพื่อนสาวไป

"แกพึ่งไปนะหนูนิ่ม จะรีบกลับมาทำไม " ดาริกาถามอย่างแปลกใจ

"ก็ฉันอยากกลับไง แกอย่าถามมากน่า แค่นี้แหละเปลืองตัง" หนูนิ่มพูดตัดบท จะให้เธอบอกได้ยังไง ว่าจะกลับมาเซอไพร์สวันเกิดให้

"เออๆ แล้วโทรหาพัดด้วยนะ มันบ่นๆคิดถึงแกอยู่" ดาริกาบอกออกไป

"เจ้าค่ะ บายนะเพื่อนรัก จุ๊บ" หนูนิ่มก็วางสายไป ดาริกาจึงหางาน ในอินเตอร์เน็ตต่อทันที

หลายวันผ่านไป 

ดาริกาก็ยังหางานทำไม่ได้ ตกดึกเธอจึงออกมาหาอะไรกิน แล้วจะเดินกลับห้อง แต่เธอดันเจอผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังร้องตะโกนโวยวาย ขอความช่วยเหลือ เมื่อถูกโจรวิ่งราวกระเป๋า เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยจับโจรทันที

ดาริกาถอดรองเท้าปาใส่หัวของโจรจนมันล้มไป..เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปจัดการกับมัน แต่มันก็ไปจับตัวคุณป้าคนหนึ่ง แล้วใช้มีดจี้ไปที่คอของป้าคนนั้นอย่างรวดเร็ว

"นี่คุณใจเย็นๆก่อนนะ คุณป้าเขาไม่เกี่ยว " ดาริกากล่อมโจร แล้วมองตัวประกันแบบเป็นห่วง

"ปล่อยฉันนะ ปล่อย" คุณหญิงญาดาขัดขืน เธอไม่น่าออกมาคนเดียวเลย ไม่งั้นเธอคงไม่มาเจอเหตุการณ์แบบนี้

"หุบปากอีแก่ ถ้าไม่อยากตาย" โจรขู่ออกไปแล้วเอามีดจี้ลึกเข้าไปอีก

"ใจเย็นๆนะ เรามาเปลี่ยนกันไหม แกเอาตัวฉันไป แล้วปล่อยคุณป้าคนนี้ไป.."ดาริกาเอ่ยขึ้นแบบจริงจัง

ญาดารู้สึกซาบซึ้งใจกับเด็กสาวตรงหน้าเหลือเกิน ที่พยายามช่วยเธอ

"ไอ้นี่มันเมายา หนูใจเย็นๆนะ” คนที่อยู่แถวนั้นเตือนเธอ

"มา เดี๋ยวฉันจะเดินไปหาแก แกก็ปล่อยคุณป้ามา ตกลงไหม" จากนั้นดาริกาก็ค่อยๆเดินเข้าไป จนมันผลักคุณป้าออก แล้วดึงตัวเธอเข้าไปแทน..

คุณหญิงญาดาถูกผลักล้มลง แต่โชคดีที่มีคนมารับไว้ทัน เธอจึงรีบหันไปมองเด็กสาว ที่ช่วยชีวิตของเธอไว้

ดาริกาจึงจับข้อมือของโจร แล้วกระทืบเท้าของโจรแล้วหมุนข้อมือจนมีดหลุดออกไป จากนั้นก็ซัดหมัดเข้าไปที่ต้นคอ ของโจรให้สลบไป...

ผู้คนที่มองเหตุการณ์หวาดเสียวนี้อยู่ ก็ตบมือให้เธอกันเสียงดัง ดาริกาก้มลงไปเก็บกระเป๋า แล้วหยิบไปให้เจ้าของทันที

"ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คุณ ลูกฉันต้องตายแน่ๆ" ผู้หญิงคนนั้นกล่าวขึ้น เพราะต้องเอาเงินที่กดมา ไปรักษาลูกที่ป่วยอยู่

"ไม่เป็นไรค่ะ " ดาริกาเอ่ยบอกก่อนจะเดินไปหาคุณป้าอีกคนที่โดนจับตัวไปเมื่อกี้

"หนูต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้คุณป้าเดือดร้อน " ดาริกาเอ่ยออกไปเพราะถ้าเธอไม่ไล่จับโจร จนมันวิ่งมาจับตัวของคุณป้า คุณป้าก็คงไม่เดือดร้อน

"ไม่เป็นไรจ้า ป้าต้องขอบคุณหนูด้วยซ้ำ ที่ช่วยชีวิตของป้าไว้" คุณญาดาเอ่ยขอบคุณเด็กสาวคนนี้ ที่ช่วยชีวิตเธอ

จากนั้นตำรวจก็มาจับโจรไป เธอจึงไปให้ปากคำที่โรงพัก จนได้รับคำชมต่างๆจากตำตรวจ

จะไม่ให้เธอเก่งได้ยังไง ในเมื่อพัดชาบังคับเธอและหนูนิ่ม ไปเรียนวิชาการต่อสู้ที่ค่ายมวย ก่อนที่จะจบปริญญา เพราะพัดชาอ้างว่าอีกหน่อย เธอก็ไม่ได้ดูแลพวกเราแล้ว พวกเราต้องดูแลตัวเองให้ได้ พัดชาถึงจะหายห่วง คุณหนูนิ่มก็ปฎิเสธเพราะกลัวเล็บพัง แต่สุดท้ายดาริกาและหนูนิ่ม ก็ต้องยอมไปเรียนเพราะพัดชา งอนไม่พูดกับพวกเธอ จนพวกเธอไปเรียนและพวกเธอสามารถดูแลตัวเองได้ เธอไม่คิดว่ามันจะได้ใช้จริงๆ ในเหตุการณ์วันนี้ จากนั้นดาริกาจึงกลับไปพักผ่อน เพราะพรุ่งนี้เธอมีนัดสัมภาษณ์ กับบริษัทมาร์ตินแอร์ไลน์.....