บทที่ 15 ดูแลในฐานะคนไข้
“ตอนอยู่ในคลับ... ฉันไม่น่าไม่อ่อยคุณเลย!”
“ไม่รู้สิ แต่คุณบอกแล้ว ว่าคุณจะให้ผมได้ทุกอย่าง”
“ใช่ฉันยอมรับ...แต่นั้น”
“แต่นั่นคือการประชดประชันแฟน ฉันก็บอกคุณไปแล้วไง”
“ผมไม่สนครับ ผมลืมไปหมดแล้ว” เฟลิกซ์ตอบอย่างไม่แคร์ เขาต้องการเธออย่างแท้จริง และท่าทางออดอ้อนเร้าอารมณ์ของเขาในตอนนี้ก็เป็นเครื่องยืนยันอย่างชัดเจน การรุกหนัก ที่มาพร้อมกับเสน่ห์ดิบเถื่อนทำให้ใจเธอเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้
ย้อนกลับไปตอนนั้น การประชดบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอกล้าบ้าบิ่น เธอกล้าพอที่จะก้าวข้ามทุกขีดจำกัดของกุลสตรี แต่ตอนนี้เธอมีสติสมบูรณ์แล้ว และตระหนักได้ว่าเธอกำลังเล่นกับคนที่อันตราย แล้วเธอจะบอกเขาอย่างไรดี! ในเมื่อเขารุกหนักและเธอเองก็ไม่อาจปฏิเสธความปรารถนาที่เขากำลังปลุกเร้า
ทันใดนั้น! เธอก็คิดทางออกที่มันพอจะสมเหตุสมผลในการปฏิเสธเขาได้ จึงพยายามพูดจาหว่านล้อม
“คุณมาทำอะไรที่เมืองไทยคะ” เจณิสาถามอย่างตรงไปตรงมา แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วว่าคงไม่ใช่เรื่องถูกกฎหมาย แต่ก็ต้องการยืนยันสถานะที่อันตรายของเขา
“ผมส่งออกเกี่ยวกับอาวุธ” คำตอบนั้นบ่งบอกถึงสถานะที่อันตรายของเขาได้อย่างชัดเจน เฟลิกซ์เอนหลังพิงโซฟา แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอเล็กน้อย แววตาของเขาคมกริบราวกับจะทะลุทะลวงเข้าไปในความคิดของเธอ
“รู้อย่างนี้แล้ว คุณกลัวผมหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ ตราบใดที่คุณไม่เอาปืนมาจ่อหัวฉันอีก” เจณิสาตัดพ้อ
“ผมเป็น มาเฟีย!!” เขาตัดสินใจเปิดเผยตัวตนทั้งหมดออกไป
เจณิสานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ
“แล้วคุณทะเลาะอะไรกัน ทำไมพวกเขาถึงตามฆ่าคุณ” เฟลิกซ์หลับตาลง เขาตัดสินใจเล่าในสิ่งที่เขาไม่เคยบอกใครมาก่อน
“ผมถูกนายใหญ่ส่งมาอยู่ที่นี่ เพื่อดูแลธุรกิจส่งออกอาวุธเถื่อน พวกอาวุธสงครามน่ะ แต่เพื่อนร่วมงานของผมแอบทำธุรกิจสกปรกโดยการส่งผู้หญิงไปขายพร้อม ๆ กับอาวุธ” น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งกระด้างขึ้น
“พวกนั้นหลอกพาตัวหญิงไทยที่ทำงานอยู่ในคลับ...คลับที่คุณไปนั่นแหละข้างบนมันเป็นสถานบริการ”
“พวกมันส่งไปขายทางเรือ ผมสงสารก็เลยปล่อยพวกเธอนั้นออกมาทั้งหมด” เขาหันกลับมามองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความขมขื่น
“พวกมันรู้ ก็เลยโกรธผมที่ขัดขวางแหล่งเงินมหาศาลของพวกมัน จึงส่งคนมาลอบฆ่าผม”
เจณิสาทอดมองเขา ความรู้สึกสงสารและความเห็นใจ แม้ว่าเฟลิกซ์จะทำธุรกิจผิดกฎหมายและอันตราย แต่เขาก็ยังคงมีคุณธรรมอยู่บ้าง
เธอไม่ได้รู้สึกกลัวอีกต่อไป แต่กลับมองเห็นความโดดเดี่ยว และความกล้าหาญที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชาของเขา
“คุณ... เป็นคนดีกว่าที่พูดคะ..เฟลิกซ์” เจณิสาเอ่ยเสียงแผ่วเบา มือของเธอเลื่อนไปแตะแขนเขาเบาๆ เป็นการแสดงความเห็นใจอย่างเงียบๆ
เมื่อความจริงถูกเปิดเผย กำแพงน้ำแข็งที่เคยขวางกั้นระหว่างคนทั้งสองก็ทลายลง ความเข้าใจและความเห็นใจจึงเกิดขึ้น
เฟลิกซ์ไม่รอช้า รีบดึงร่างของเธอเข้ามาจนแนบชิดติดกับแผงอกที่ร้อนผ่าวของเขา
“เจนนี่!!!...” เฟลิกซ์พึมพำเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่พร่าสั่น ก่อนจะประทับจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว
จูบของเขาไม่ได้มีเพียงแค่ความปรารถนาแต่เต็มไปด้วยความขอบคุณ และความต้องการที่จะยึดเธอไว้เป็นที่พึ่งพิง เจณิสาไม่ได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย เธอยกแขนโอบรอบคอเขา ตอบรับสัมผัสร้อนแรงนั้นอย่างเต็มใจ ความเจ็บปวดที่เคยมีในใจถูกบดบังด้วยไฟรักที่โหมกระหน่ำ
ตอนที่ 10 ความต้องการทางแพทย์สูง
จุมพิตนั้นยาวนานและลึกซึ้ง จนกระทั่งลมหายใจของเธอแทบจะขาดห้วง เฟลิกซ์จึงผละออกอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบของเขามองใบหน้าเธออย่างหลงใหล ก่อนจะเลื่อนมือลงมาสัมผัสเนินอกของเธออย่างแผ่วเบา พร้อมกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า
“คุณอย่าปฏิเสธผมอีกเลยนะ...เจนนี่!!” หญิงสาวลืมตาขึ้นมาทันที สติที่ถูกความเร่าร้อนเข้าครอบงำกลับคืนมา เธอรีบยกมือขึ้นจับมือของเขาไว้แน่น ดวงตาฉายแวววอนขอ
“ไม่ค่ะ เฟลิกซ์” เธอปฏิเสธเสียงสั่น พยายามรวบรวมเหตุผลทั้งหมดที่มี
“ฉัน...ฉันรู้ว่าคุณอยากให้มันเป็นมากกว่านี้ แต่คุณลืมไปแล้วเหรอคะ..ว่าคุณบาดเจ็บอยู่!” เฟลิกซ์เงยหน้าขึ้นอย่างไม่เข้าใจ
“แผลมันไม่ได้หนักขนาดนั้นสักหน่อย ผมรับไหว”
“คุณรับไหว...แต่แผลคุณรับไม่ไหวหรอกค่ะ!” เจณิสาใช้เสียงที่จริงจังของแพทย์เพื่ออธิบายกับเขา
“ถ้าคุณทำอะไรที่รุนแรงกว่านี้ หรือมีการเกร็งตัวมากๆ แผลของคุณจะฉีกขาด มันจะปริออกจนต้องกลับไปเย็บใหม่ และแผลอาจจะติดเชื้อได้ง่ายกว่าเดิมด้วยซ้ำ!” เธอใช้มือดันแผงอกของเขาออกอย่างช้าๆ
“คืนนี้...ให้ฉันดูแลคุณในฐานะคนไข้ก็พอนะคะ”
