บทที่ 67 หนูไม่เด็กแล้ว

สายฝนโปรยบาง ๆ พัดมากระทบใบหน้าและปลายผมที่เปียกชื้น เธอไม่แม้แต่จะหลบมัน เพียงแค่มองออกไปในม่านฝนที่พร่าเลือนอยู่เบื้องหน้า

เธออยากลืม อยากลบทุกภาพที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ภาพของแดเนียลกับผู้หญิงคนนั้น และคำพูดเย็นชาที่เขาพูดใส่เธอเมื่อตอนหัวค่ำ

“อย่าทำตัวแบบนี้อีก” มันเหมือนเป็นคำสั่ง แต่แฝงด้วย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ