บทที่ 2 Fast Lane Passion EP2

พริมโรสเดินตรงไปยังอาคารกระจกชั้นเดียวด้านในสุด ซึ่งเป็นโซนห้องพักส่วนตัวระดับวีไอพีของคิรากร ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูทางเข้าขยับตัวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ทันทีตามหน้าที่

“ขอโทษครับคุณผู้หญิง โซนนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของนักแข่ง บุคลากรภายนอกไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าครับ”

การ์ดร่างยักษ์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง สายตามองปราดไปยังแฟ้มเอกสารในมือของเธออย่างรู้ทัน เพราะตลอดสามวันที่ผ่านมา มีทีมงานจากบริษัทโฆษณาแห่งนี้พยายามหาทางเข้าพบเจ้านายของพวกเขานับครั้งไม่ถ้วน

พริมโรสไม่เสียเวลาโต้เถียงให้เปลืองน้ำลาย มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือใบเล็ก หยิบบัตรแข็งสีดำขลิบทองที่มีตราสัญลักษณ์ของสนามแข่งอัครเดช เซอร์กิต ขึ้นมาแตะลงบนเครื่องสแกนข้างประตู เสียงสัญญาณไฟสีเขียวดังขึ้นพร้อมกับกลอนประตูอัตโนมัติที่คลายล็อกทันที ท่ามกลางความตกตะลึงของการ์ดทั้งสองคน

“บัตร Black VIP ของคุณพายุ ภักดีบดินทร์ หุ้นส่วนผู้นำเข้าอะไหล่ซูเปอร์คาร์ของสนามนี้ คงพอจะใช้ผ่านทางได้ใช่ไหมคะ” พริมโรสเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มการค้าที่ดูเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด เธอแอบหยิบบัตรใบนี้มาจากโต๊ะทำงานของพี่ชายคนที่สามเมื่อเช้า เพราะรู้ดีว่าคนอย่างคิรากรต้องตั้งแง่สั่งการ์ดสกัดทีมงานของเธอไว้ทุกทาง “ฉันมีธุระด่วนต้องคุยกับคุณคิรากรแค่สิบนาที รับรองว่าไม่ทำให้เจ้านายพวกคุณเสียเวลาซ้อมแน่นอนค่ะ”

การ์ดสองคนหันไปมองหน้ากันอย่างลังเล เพราะรู้ดีว่าผู้ถือบัตรดำใบนี้คือแขกพิเศษระดับสูงสุดที่แม้แต่เจ้าของสนามยังต้องเกรงใจ จังหวะที่ทั้งคู่กำลังอึกอัก พริมโรสก็อาศัยความไวก้าวผ่านเข้าประตูชั้นนอกไปอย่างง่ายดาย ทิ้งให้คนตัวโตทั้งสองได้แต่ยืนมองตามตาปริบๆ

โถงทางเดินด้านในเงียบสงัดและเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ตัดขาดจากเสียงเครื่องยนต์คำรามด้านนอกอย่างสิ้นเชิง พริมโรสเดินตามป้ายบอกทางไปจนสุดทางเดิน ก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าบานประตูไม้สักสีเข้มที่มีป้ายโลหะสลักชื่อภาษาอังกฤษสั้นๆ ว่า KEY ติดอยู่

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อรวบรวมสมาธิ ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งที่สุด ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะลงบนบานประตูตรงหน้าสามครั้งด้วยจังหวะหนักแน่นชัดเจน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“บอกกี่ครั้งแล้ววะว่าห้ามใครเข้ามากวนตอนกูกำลังแช่น้ำแข็ง ถ้าเป็นเรื่องนักข่าวหรือไอ้พวกบริษัทโฆษณาหน้าด้านนั่นอีก มึงเตรียมเก็บของออกจากทีมไปได้เลย”

เสียงทุ้มต่ำที่ตวาดลั่นลอดออกมาจากด้านในไม่ได้ทำให้พริมโรสถอยหนี ตรงกันข้าม ฝ่ามือเรียวกลับตัดสินใจบิดลูกบิดประตูที่ไม่ได้ล็อกแล้วผลักเข้าไปด้านในทันที

ภาพแรกที่ปะทะสายตาภายในห้องพักส่วนตัวขนาดกว้างขวาง คือร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของชายหนุ่มที่กำลังก้าวขึ้นมาจากอ่างน้ำแข็งบำบัดกล้ามเนื้อตรงมุมห้อง คิรากรสวมเพียงกางเกงขาสั้นผ้าร่มสีดำตัวเดียวที่เปียกชื้นแนบไปกับต้นขาแกร่ง ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยเป็นลอนชัดเจนทุกสัดส่วน หยดน้ำเย็นจัดไหลรินจากเส้นผมสีดำสนิทที่เปียกชื้นลงมาตามสันกรามคมเข้ม ผ่านลำคอหนา ลงสู่ลาดไหล่กว้างที่มีรอยสักรูปเกียร์รถยนต์และเข็มทิศสีดำประดับอยู่ตรงสีข้างด้านซ้าย

แม้พริมโรสจะผ่านการร่วมงานกับนายแบบและดาราหนุ่มรูปงามระดับแถวหน้าของประเทศมานับไม่ถ้วน แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้ชายตรงหน้ามีแรงดึงดูดทางเพศที่ดิบเถื่อนและอันตรายกว่าทุกคนที่เธอเคยเจอมา

คิรากรที่กำลังใช้ผ้าขนหนูสีขาวเช็ดผมตัวเองชะงักกึก ดวงตาคมดุราวกับเสือดำตวัดมามองผู้บุกรุกอย่างเอาเรื่อง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปมเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาไม่ใช่ทีมงานของตัวเอง แต่เป็นผู้หญิงแปลกหน้าในชุดสีแดงเพลิงที่ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่กลางห้อง

“ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาในห้องนี้ไม่ทราบ”

ชายหนุ่มกดเสียงต่ำถามด้วยความหงุดหงิดเต็มประดา เขาโยนผ้าขนหนูลงบนเก้าอี้โซฟาอย่างแรง ก่อนจะเดินอาดๆ เข้ามาหาเธอโดยไม่คิดจะหาเสื้อผ้ามาสวมปกปิดร่างกายท่อนบนแม้แต่น้อย สายตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างประเมินค่า

‘ผู้หญิงของไอ้เสี่ยคนไหนหลงเข้ามาอีกวะ หรือว่าพวกเอเจนซี่โฆษณาเปลี่ยนแผนส่งสาวไซด์ไลน์มาล่อซื้อกูแทน’

คิรากรคิดในใจอย่างดูแคลน ที่ผ่านมาเขารำคาญพวกผู้หญิงที่พยายามวิ่งเข้าหาเพื่อหวังชื่อเสียงและเงินทองของตระกูลอัครเดชเต็มทน ภาพจำอันแสนโสมมของแม่แท้ๆ ที่ใช้เรือนร่างแลกเปลี่ยนกับความสุขจอมปลอมจนทำให้พ่อของเขาต้องกลายเป็นโรคซึมเศร้าขังตัวเองอยู่ในห้องมืด ยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน นั่นคือเหตุผลที่เขาสร้างข่าวลือว่าตัวเองเป็นเพลย์บอยตัวร้าย ฟันผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าและปากร้ายใส่ทุกคน เพื่อใช้เป็นเกราะกำบังไม่ให้ผู้หญิงหน้าไหนก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาได้

บทก่อนหน้า
บทถัดไป