บทที่ 3 Fast Lane Passion EP3

“ต้องขอโทษด้วยนะคะที่เสียมารยาทเข้ามาโดยไม่ได้รอให้คุณอนุญาต” พริมโรสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ามั่นคง เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกกลางห้อง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมดุของเขาโดยไม่มีท่าทีประหม่าหรือเขินอายต่อเรือนร่างเปลือยเปล่าตรงหน้าเลยสักนิด “แต่ถ้าฉันมัวแต่ยืนรออยู่ข้างนอก เกรงว่าสัญญาฉบับที่หกในมือฉันคงได้ลงไปนอนคุยกับคราบน้ำมันเครื่องในถังขยะเหมือนห้าฉบับแรกแน่ๆ”

คำพูดนั้นทำให้คิรากรแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดหยันเมื่อรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มาจากไหน

“อ้อ ที่แท้ก็มาจากบริษัทโฆษณาที่ตื้อไม่เลิกนั่นเอง” ชายหนุ่มกอดอกพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มเครื่องสำอางไว้อย่างประณีต แล้วเลื่อนลงมามองเนินอกอิ่มที่ล้นทะลักขอบชุดสูทออกมาอย่างจงใจคุกคามทางสายตา “ลูกน้องสาวๆ วัยรุ่นสู้มือผมไม่ไหว ถึงขั้นต้องส่งระดับหัวหน้างานรุ่นใหญ่ออกโรงเองเลยเหรอครับเนี่ย ขอโทษทีนะครับป้า พอดีผมไม่ค่อยถนัดคุยงานกับผู้หญิงอายุเยอะเท่าไหร่ มันเสียเวลาซ้อมรถผม”

คำว่า ป้า ที่หลุดออกมาจากปากหยักได้รูปด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเต็มขั้น ทำเอาความอดทนของพริมโรสกระตุกวาบ ตลอดชีวิตสามสิบสองปีของเธอ ไม่เคยมีผู้ชายหน้าไหนกล้าใช้สรรพนามนี้เรียกเธอมาก่อน มีแต่คนเข้ามาขายขนมจีบและเยินยอว่าเธอดูสาวและแซ่บกว่าวัยด้วยซ้ำ

‘ไอ้เด็กปากเสีย นี่กะจะยั่วโมโหให้ฉันปรี๊ดแตกแล้วเดินหนีออกไปเองสินะ ฝันไปเถอะย่ะ’

พริมโรสสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สะกดกลั้นอารมณ์อยากจะฟาดแฟ้มใส่หน้าหล่อๆ นั่นเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มหวานหยดย้อย เธอรู้ดีว่าถ้าเธอแสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกไปตอนนี้ เธอจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในเกมจิตวิทยาของเขาทันที

“ตายจริง นี่สายตาของแชมป์เอเชียมีปัญหาเรื่องการแยกแยะอายุผู้หญิงเหรอคะเนี่ย” พริมโรสเอียงคอเล็กน้อย จงใจก้าวเดินเข้าไปใกล้เขาอีกสองก้าว แล้วทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังสีดำอย่างถือวิสาสะ กระโปรงทรงสอบร่นขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นเรียวขาสวยเนียนละเอียดที่ไขว้ทับกันอย่างมีจริตจะก้าน “หรือว่าเป็นเพราะเมื่อกี้ตอนเข้าโค้งสี่ในรอบซ้อมที่สาม คุณคีย์เบรกลึกเกินไปจนแรงเหวี่ยงทำเอาสมองกระทบกระเทือนคะ เวลาต่อรอบถึงได้ตกลงไปตั้งศูนย์จุดสี่วินาทีเมื่อเทียบกับสถิติเมื่อวาน”

รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของคิรากรหุบลงทันที ดวงตาคมดุหรี่แคบลงด้วยความประหลาดใจระคนระแวง ข้อมูลเวลาต่อรอบการซ้อมในวันนี้เป็นข้อมูลภายในที่เพิ่งปรากฏบนหน้าจอเทเลเมทรีของทีมช่างเมื่อสิบห้านาทีก่อน ไม่น่าจะมีคนนอกโดยเฉพาะผู้หญิงจากบริษัทโฆษณารู้เรื่องเทคนิคการเข้าโค้งละเอียดขนาดนี้

“คุณไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน” เสียงทุ้มกดต่ำลงกว่าเดิม บรรยากาศความขี้เล่นกวนประสาทเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น

“ฉันชื่อพริมโรส เป็นประธานบริษัท พริมรตา ครีเอทีฟ เอเจนซี่ ค่ะ” หญิงสาวแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ มือเรียวผายไปที่แฟ้มเอกสารบนโต๊ะ “เวลาฉันต้องการร่วมงานกับใคร ฉันจะไม่ศึกษาแค่ว่าเขาหน้าตาดีหรือมีผู้ติดตามกี่ล้านคน แต่ฉันจะศึกษาไปถึงนิสัยใจคอ จุดแข็ง จุดอ่อน และความหลงใหลของเขา ที่ฉันรู้ว่าคุณเสียเวลาในโค้งสี่ เพราะฉันยืนดูการซ้อมของคุณผ่านมอนิเตอร์มาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าแล้วค่ะ”

คิรากรจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาดูถูกเหมือนตอนแรก แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังยืนประจันหน้ากับนางพญาเสือที่ซ่อนกรงเล็บอันคมกริบไว้ใต้ขนอันอ่อนนุ่ม

“เป็นประธานบริษัทเองหรอกเหรอ มิน่าล่ะถึงได้กล้าบุกเข้ามาถึงห้องส่วนตัวผมได้” คิรากรเดินเข้ามาหยุดยืนค้ำศีรษะเธออยู่หน้าโซฟา ทิ้งสะโพกพิงขอบโต๊ะกระจกแล้วโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อกดดันเธอด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตกว่า “แต่จะบอกอะไรให้นะคุณประธาน ต่อให้คุณจะไปท่องจำสถิติการขับรถของผมมาตั้งแต่สมัยแข่งโกคาร์ต ผมก็ไม่รับงานโฆษณาของคุณอยู่ดี ผมเป็นนักแข่งรถ ไม่ใช่ดาราหน้ากล้อง เชิญคุณหอบแฟ้มราคาแพงของคุณกลับออกไปทางเดิมได้เลยครับ”

“ทางแบรนด์ผู้ว่าจ้างระบุชื่อคุณมาแค่คนเดียวค่ะคุณคีย์ เพราะคอนเซปต์ของรถยนต์ไฟฟ้ารุ่นนี้คือความแรงที่ไม่ต้องพึ่งพาการปรุงแต่ง ซึ่งมันตรงกับตัวตนของคุณทุกอย่าง” พริมโรสยังไม่ยอมแพ้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาในระยะประชิดโดยไม่หลบสายตา “เรื่องค่าตัวฉันเว้นว่างไว้ในสัญญา คุณสามารถเขียนตัวเลขที่พอใจลงไปได้เลย จะห้าล้าน สิบล้าน หรือยี่สิบล้าน ฉันพร้อมเซ็นอนุมัติเดี๋ยวนี้ ส่วนเวลาถ่ายทำฉันปรับให้เข้ากับตารางซ้อมของคุณได้ทั้งหมด ใช้เวลาหน้าเซตไม่เกินสามวัน และจะไม่มีสคริปต์คำพูดฝืนธรรมชาติแม้แต่ประโยคเดียว”

“คุณคิดว่าคนอย่างผมขาดเงินเหรอครับป้า” คิรากรแสยะยิ้มมุมปาก กลับมาใช้คำเรียกที่รู้ว่าเธอเกลียดอีกครั้ง “สนามแข่งที่คุณเหยียบอยู่นี่ก็ของบ้านผม รถที่ผมขับทุกคันผมซื้อด้วยเงินสด เงินค่าตัวไม่กี่สิบล้านของคุณมันซื้อเวลาส่วนตัวของผมไม่ได้หรอก”

“แล้วอะไรล่ะคะที่ซื้อเวลาของคุณได้”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป