บทที่ 10 บทที่6 พรหมลิขิต

หลังจากยืนมองทะเลยามค่ำคืนอยู่ข้างกระจกนานเกือบชั่วโมง ลั่วหมิงซูก็กลับเข้าห้อง แม้จะทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างแล้ว เธอกลับยังนอนลืมตาโพลงอยู่ท่ามกลางความมืด

ความเหนื่อยล้าสะสมมาทั้งวันควรทำให้เธอหลับสนิท แต่สมองกลับเอาแต่ฉายภาพซ้ำ ๆ ระหว่างรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเยี่ยนเส้าเหิงกับคำพูดเยาะเย้ยของเผยอิน

‘ซูเย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ