บทที่ 17 บทที่10 เร่งรัด (2)

คำปฏิเสธที่เด็ดขาดและไร้หัวใจ ทำให้หานจิ่วต้องกลืนคำพูดเกลี้ยกล่อมทั้งหมดลงคอ เขาถอนหายใจยาว รู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าคือหมาป่าเดียวดาย ที่ไม่ยอมให้ใครเอาปลอกคอมาสวมใส่ได้ง่าย ๆ ต่อให้เป็นตระกูลหานผู้มีพระคุณก็ตาม

ด้านล่างของงานเลี้ยง หลังจากยืนยิ้มปั้นหน้าจนเมื่อยแก้ม ลั่วหมิงซูก็ขอตัวจากอาหญิงเพื่อขึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ