บทที่ 68 บทที่54 อย่าหนีผม (1)

ลั่วหมิงซูนอนพลิกตัวไปมาตลอดทั้งคืน ความง่วงงันถูกแทนที่ด้วยความว้าวุ่นใจ หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้ข้างหมอนสว่างวาบและดับลงสลับกันหลายต่อหลายครั้ง ข้อความสั้นกระชับของบิดายังคงแสดงค้างอยู่บนหน้าจอ เธอเพ่งมองทบทวนทุกตัวอักษรซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนจดจำได้ขึ้นใจ

‘พรุ่งนี้พ่อจะไปรับลูกด้วยตัวเอง และพ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ