บทที่ 1 Bedding the Boss EP1

บทที่ 1 ดีลลับกลางดึก

แสงสว่างกะพริบวาบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์คือสิ่งเดียวที่สะท้อนให้เห็นเสี้ยวหน้าตึงเครียดของมาริสา นิ้วเรียวพิมพ์รหัสผ่านชุดแล้วชุดเล่าลงบนแป้นคีย์บอร์ดด้วยความรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด เธอมีเวลาไม่มากนักก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกวิริยะกิจจาคอร์ปอเรชันจะสแกนรอบพื้นที่อีกครั้ง

ดวงตากลมโตจดจ่ออยู่กับแถบดาวน์โหลดข้อมูลที่ค่อยๆ ขยับไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ข้อมูลบัญชีลับเหล่านี้คือไพ่ใบสุดท้ายที่จะช่วยกอบกู้บริษัทของพ่อเธอจากการล้มละลาย และเธอจะไม่ยอมพลาดเด็ดขาดแม้จะต้องเอาชีวิตเข้าแลก

‘เร็วสิ เร็วเข้า’ มาริสากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด

ตัวเลขบนหน้าจอแสดงผลเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ มือบางกำแฟลชไดรฟ์ที่เสียบคาไว้แน่น เตรียมพร้อมดึงออกทันทีที่งานสำเร็จ ทว่าเสี้ยววินาทีที่แถบดาวน์โหลดกำลังจะเต็มหลอด หน้าจอกลับดับวูบลงกลายเป็นสีดำสนิท

มาริสาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรีบขยับเมาส์และกดแป้นพิมพ์รัวเร็ว แต่ทุกอย่างกลับนิ่งสนิทราวกับถูกตัดสัญญาณจากศูนย์กลาง

“เสียใจด้วยนะ ผู้ช่วยคนใหม่ของผม ดูเหมือนจะทำงานล่วงเวลาเก้อเสียแล้ว”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำเอามาริสาสะดุ้งสุดตัว เธอหมุนตัวกลับไปมองตามทิศทางของเสียงทันที มือขวาคว้าที่ทับกระดาษหินอ่อนบนโต๊ะมาถือไว้เป็นอาวุธโดยสัญชาตญาณ

แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นมุมห้องสว่างขึ้น เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของอคินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต เสื้อเชิ้ตตัวในปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักนั้นเรียบตึง แววตาดุดันทรงอำนาจทอดมองมาที่เธออย่างประเมินและคาดคั้น

เขาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่แรก นั่งมองเธอทำเรื่องโง่เขลาอยู่ในความมืดโดยไม่ส่งเสียงคัดค้านแม้แต่คำเดียว

“ท่านประธาน” มาริสาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ฝ่ามือที่จับที่ทับกระดาษจะชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

“วางของในมือลงมาริสา” อคินทร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่กดทับจนคนฟังแทบหยุดหายใจ “คุณคงไม่อยากเพิ่มข้อหาพยายามทำร้ายร่างกายประธานบริษัทตัวเองเข้าไปในบันทึกประจำวันของตำรวจหรอกจริงไหม”

หญิงสาวชั่งใจเพียงครู่เดียวก่อนจะวางที่ทับกระดาษลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง เธอรู้ดีว่าการใช้กำลังกับผู้ชายที่สูงกว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรและดูแข็งแรงอย่างเขาไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดเลย

“คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะว่าฉันเข้ามา” เธอตัดสินใจเผชิญหน้า ไม่มีความจำเป็นต้องแสร้งทำเป็นพนักงานผู้อ่อนต่อโลกอีกต่อไป

อคินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างใหญ่ก้าวเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้าแต่คุกคามราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม จังหวะการก้าวเดินของเขามั่นคงและทรงพลังจนมาริสาต้องถอยหลังหนีไปชนกับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่

“ผมรู้ตั้งแต่คุณก้าวเท้าเข้ามาในตึกนี้แล้ว” ชายหนุ่มหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศ ลอยมาเตะจมูกจนเธอต้องเบือนหน้าหนี “และผมก็รู้ด้วยว่าคุณคือลูกสาวของทรงพล ธาดาวงศ์ คนที่กำลังจะล้มละลายและเป็นหนี้ผมหลายร้อยล้าน”

มาริสาเม้มปากแน่น เธอเตรียมใจมาบ้างแล้วว่าประวัติปลอมๆ ของเธออาจตบตาเขาไม่ได้นาน แต่ไม่คิดว่าเขาจะจับได้ตั้งแต่เธอยังไม่ทันเริ่มแผนการด้วยซ้ำ

“ในเมื่อคุณรู้ความจริงทั้งหมด ทำไมถึงปล่อยให้ฉันเข้ามาทำงานที่นี่” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสบตาเขา แววตากลมโตไม่มีความหวาดกลัวอย่างที่อคินทร์คาดหวังจะเห็น มีเพียงความดื้อรั้นและจองหองที่ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของชายหนุ่มกระตุกเต้นอย่างรุนแรง

เขาเฝ้ารอเวลานี้มาเป็นสิบปี เวลาที่จะได้เห็นดวงตาคู่นี้สะท้อนภาพของเขาเพียงคนเดียว

“เพราะผมอยากรู้ว่าคุณจะเล่นเกมนี้ไปได้ไกลแค่ไหน” มือหนายกขึ้นไล้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าหวานของคนตรงหน้า สัมผัสแผ่วเบาแต่กลับทำให้ผิวเนื้อของมาริสาร้อนผ่าว “แต่ดูเหมือนคุณจะใจร้อนกว่าที่ผมคิดนะ แอบเข้ามาล้วงข้อมูลในห้องทำงานผมกลางดึกแบบนี้ คิดว่าตัวเองเป็นสายลับหรือไง”

มาริสาปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี “ฉันแค่ต้องการเอาของที่เป็นของพ่อฉันคืน คุณโกงบริษัทเรา”

อคินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ธุรกิจไม่มีคำว่าโกงมาริสา มีแต่คนที่อ่อนแอกว่าและต้องยอมแพ้ไป พ่อของคุณบริหารงานพลาดเอง ตอนนี้คำถามคือ ผมควรจะทำยังไงกับหัวขโมยหน้าสวยที่บุกรุกห้องทำงานผมดี ส่งตำรวจ หรือว่าให้คุณจ่ายค่าปรับด้วยวิธีอื่น”

สายตาคมกริบหลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีพีชอย่างจาบจ้วง ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังเนินอกอิ่มที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจหอบถี่ ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบาง ความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานนับสิบปีปะทุขึ้น จนกลายเป็นเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง

“คุณต้องการอะไรกันแน่” มาริสาถามเสียงพร่า สัญชาตญาณเตือนภัยในตัวร้องเตือนเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา มันไม่ใช่สายตาของนักธุรกิจที่กำลังต่อรองผลประโยชน์ แต่เป็นสายตาของนักล่าที่ต้องการกลืนกินเธอทั้งตัว

บทถัดไป