บทที่ 100 NC

เฮียป่าหัวเราะเบาๆ เสียงทุ้มต่ำกระแทกโสตประสาทจนคนบนตักตัวสั่นไปทั้งแถบ เขายกมือขึ้นประคองท้ายทอยแล้วโน้มหน้าลงไปใกล้

"เฮียว่ากาแฟก็ไม่จำเป็นแล้วล่ะ…เพราะของหวานตรงนี้น่าลองกว่าเยอะ"

ริมฝีปากหนาประกบลงอย่างอ้อยอิ่ง คราวนี้ไม่มีการผละออกง่ายๆ เหมือนครั้งแรก ริมฝีปากที่แนบชิดกันค่อยๆ เคลื่อนไหวอย่าง...