บทที่ 19 หวั่นไหว

"ปะ...ป่า..." น้ำตาอันเซลเอ่อล้น เธอได้ยินเสียงบดกรามของคนที่เธอตกหลุมรัก พร้อมกับส่ายหน้าไปมา น้ำตาที่ร่วงเผาะไม่ได้ทำให้น้ำป่าใจอ่อนลงได้เลย

น้ำป่าสะบัดขาตัวเองออกแล้วหันหลังเดินออกไปจากตรงนั้น โดยที่ไม่ได้หันหลังกลับไปมองอีกเลยนับจากวันนั้นจนวันนี้ผ่านมาแล้วสองปี

ผับโซแอล (ปัจจุบัน)

"แล้วพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ