บทที่ 2 เราเคยเจอกันมาก่อน

ผับโซแอล

น้ำป่านั่งดูโฉนดบ้านกับโฉนดที่ดินที่เพิ่งถูกโอนเป็นกรรมสิทธิ์ของเขาด้วยใบหน้าที่พึ่งพอใจ เมื่ออ่านทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาจึงเก็บไว้ที่ลิ้นชักที่เต็มไปด้วยโฉนดต่างๆ ที่พวกนักเล่นพนันเอามาขายให้กับเขาเพื่อเอาตัวรอดแต่เพียงผู้เดียว

น้ำป่าเชื่อเหลือเกินว่าสุดท้ายแล้วใครๆก็ต้องเอาตัวเองให้รอด ปล่อยให้ลูก เมีย หรือผัวต้องเผชิญกับความยากลำบาก ด้วยเหตุผลนี้ เขาจึงไม่เคยเชื่อใจผู้หญิงคนไหน บางคนที่เคยพร่ำบอกรักเขาแต่สุดท้ายพอเห็นเงิน เธอก็พร้อมจะทิ้งเขาได้ทุกเมื่อ

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"

"นายครับ ลูกสาวของพรเทพมาตามหาพ่อของเธออย่างที่นายบอกจริงๆครับ" ยากุมือซ้ายคนสนิทรายงานกับน้ำป่าพร้อมกับเปิดกล้องวงจรปิดให้ดู

"...ปล่อยให้เธออาละวาดให้พอ แล้วค่อยพาไปที่หน้าผับเฝ้าไว้.." น้ำป่าพูดในขณะที่มองภาพหน้าจอ ด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงอาการใดๆ

"ครับนาย" ยากุ

โซนด้านล่างของผับ

"พ่อ! พ่ออยู่ไหนคะ...พ่อออกมาเถอะค่ะ มาคุยกันก่อน" น้ำเสียงที่บอกถึงความร้อนใจ สายตาเรียวก็พลางมองไปรอบๆที่มีนักเล่นอยู่เต็มไปหมด แต่ทว่ากลับไม่มีคนที่เธอตามหา

"พ่อ...." เมื่อน่านฟ้าแน่ใจแล้วว่าพ่อของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ เข่าทั้งสองก็ค่อยๆอ่อนแรงลงกระแทกกับพื้นทันที

ปึก!

"ทำไม...ทำไมพ่อทำกับหนูแบบนี้"

"พวกมึงพาเธอออกไปนั่งที่ด้านหน้าผับ"

"ครับพี่ยากุ"

ร่างบางถูกพยุงขึ้นขนาบซ้ายขวาทั้งสองฝั่ง แล้วพาเดินไปที่ด้านนอกตัวผับตามที่ยากุได้สั่งเอาไว้

"นั่ง! แล้วอย่าเข้าไปด้านในก่อความวุ่นวายอีก"

บอดี้การ์ดสองคนก้มศีรษะลงเล็กน้อยให้กับยากุ ก่อนกลับเข้าไปดูแลในส่วนของกาสิโนต่อ

บริเวณหน้าผับ

น่านฟ้านั่งอยู่ตรงม้านั่งหินอ่อนด้วยหัวใจที่เหนื่อยล้า เงินนั่นเป็นเงินที่เก็บหอมรอมริบตั้งแต่ที่เธอเริ่มเก็บเงินอีกครั้งเมื่อเห็นว่าพ่อเธอเลิกเล่นพนันแล้ว เธอคิดอย่างนั้นมาตลอด...มันผิดพลาดตรงไหนกันนะ

"ผมช่วยคุณได้นะ" น้ำป่าพูดขึ้นในขณะที่หยิบบุหรี่ออกมาสูบ

น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองคนที่มายืนค้ำศีรษะเธออยู่ แถมยังพ่นควันขาวลอยผ่านหน้าเธออีก 'ไม่มีมารยาท' เธอนึกบ่นชายแปลกหน้าในใจก่อนจะถามออกไป

"คุณรู้เหรอ ว่าฉันอยากให้ช่วยอะไร"

"แน่นอน..ว่าฉันรู้" ใบหน้าคมก้มมองสบตากับคนที่เริ่มมีน้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม เขาเว้นช่วงจังหวะในการพูดเพื่อเรียกร้องให้น่านฟ้าหันมาสนใจกับหัวข้อที่จะคุยกัน

"คุณต้องการอะไร" น่านฟ้ายกมือขึ้นปาดน้ำตาที่มันไหลออกมาเพียงเล็กน้อย เธอไม่มีเวลามาเสียใจถ้าหากว่าเธอต้องการอยากจะได้เงินและความฝันของเธอคืน

"พรุ่งนี้เจอกัน เตรียมตัวให้พร้อมและเคลียร์คิวให้ว่างด้วยก็แล้วกัน"

"ยังไง ฉันยังไม่รู้จักคุณเลย" น่านฟ้าถึงกับงงกับคำพูดของผู้ชายที่มีสูงใหญ่ ดูแล้วคงจะเป็นลูกครึ่งอย่างแน่นอน

"คนของผมจะไปรับคุณที่ทำงาน ตอนเย็น" น้ำป่าพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งพลางใช้สายตาคมจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาของเธอ พูดจบก็เดินออกไปด้านข้างที่เป็นลานจอดรถ แล้วรถยนต์คันหรูก็ขับผ่านหน้าเธอไป มีเพียงน่านฟ้าที่ได้แต่มองตารถคันนั้นจนสุดสายตาอย่างใช้ความคิด

"ใครกันนะ..แต่คงจะรวยน่าดู" น่านฟ้าพูดเบาๆกับตัวเองยังไงก็ช่างเถอะในเมื่อเธอมีโอกาส มีคนยื่นมือจะมาช่วยมีเหรอที่เธอจะไม่รับไว้ เธอนั่งอยู่ที่เดิมประมาณเกือบครึ่งชั่วโมง เธอจึงได้กลับบ้านของเธอ บ้านที่เธอยังไม่รู้ว่ามันไม่ใช่ของเธออีกต่อไป

เพนท์เฮาส์สุดหรูตั้งอยู่ชั้นบนสุดของตึกใจกลางเมือง ผนังกระจกจรดเพดานเผยให้เห็นวิวที่เต็มไปด้วยตึกสูงๆ รถ ถนนและท้องฟ้าที่มี

ดวงดาวส่องแสงวับวาว น้ำป่าเดินไปนั่งที่โซฟาหนังที่ถูกส่งตรงมาจากอิตาลีที่พ่อกับแม่ของเขาสั่งทำมาให้เป็นพิเศษ แล้วหันไปถามอเลสซิโอ

"ตอนนี้พรเทพอยู่ไหนแล้ว" น้ำป่าถามพร้อมกับมองออกไปที่ด้านนอกของเพนท์เฮ้าส์

"อยู่ประเทศเพื่อนบ้านเรานี่เองครับ" อเลสซิโอสั่งให้ลูกน้องสะกดรอยตามดูทุกการเคลื่อนไหว แล้วให้รายงานทันที

"หึ...ทิ้งได้แม้กระทั่งลูกของตัวเอง" ผิดที่ไหน สิ่งที่เขาคิด เมื่อชีวิตถึงตาจนทุกคนล้วนเอาตัวเองให้รอดกันทั้งนั้น

"แต่นายก็เป็นคนวางแผนไม่ใช่เหรอครับ"

"อะ เลส ซิ โอ..." น้ำป่าเน้นน้ำเสียงเรียกชื่อแต่ละคำเพื่อเป็นการปรามมือขวาของตนเอง 

"เออ!ขอโทษครับนาย"

ใช่...เขาเป็นคนวางแผน เพราะเขาต้องการให้เธอมารับข้อเสนอนี้ เพราะถ้าเป็นคนอื่น เขาก็ไม่เอา 

"เธอเหมาะกับงานนี้ที่สุดแล้วน่านฟ้า"

วันต่อมา / 17.30น.

หลังจากที่น้ำป่าแนะนำตัวให้น่านฟ้าได้รู้จัก เขาก็เริ่มพูดอธิบายเรื่องการแต่งงานให้น่านฟ้าได้ฟัง เพราะใกล้วันเกิดของแม่เขาแล้วถ้าเขาไม่พาแฟนหรือภรรยาให้แม่กับพ่อได้รู้จัก มีหวังได้แต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้อย่างแน่นอน เพราะพี่ชายของเขาอย่างลีโอ ก็แต่งงานกับคนที่แม่ของเขาได้หมายหมั้นเอาไว้แล้ว และเขาจะไม่ยอมเป็นอย่างพี่ลีโอเป็นอันขาด

"คุณพูดว่าอะไรนะ พูดใหม่อีกที"

น่านฟ้าไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง คนตรงหน้าเธอออกจะมีใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ผิวสองสี ดวงตาสีน้ำตาลแถมยังมีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์แต่ใช้ไม่ได้กับเธอหรอกนะ ส่วนเรื่องการแต่งตัว ตั้งแต่หัวจรดเท้าแบรนด์เนมทั้งตัวแถมยังเป็น Hi-End อีกต่างหาก มีเหรอจะหาคนที่มายืนเคียงคู่กันไม่ได้

"คุณได้ยินชัดแล้วนะและก็นี่...เอกสาร" น้ำป่าถอนหายใจเบาๆ แล้วเลื่อนซองเอกสารตรงหน้าให้กับน่านฟ้า

"..." ไม่มี ไม่มีอะไรจะพูดกับผู้ชายคนนี้ เขาดูมั่นใจอะไรขนาดนั้นว่าเธอจะรับข้อเสนอ

"เดี๋ยวนะ เราเคยเจอกันมาก่อน..ใช่ไหม" และเมื่อน่านฟ้าพยายามนึกเธอก็ถึงกับบางอ้อทันที