บทที่ 25 อยากเล่าให้ฟัง

ความสดใสที่เขาไม่อยากให้หายไปจากเขาแม้แต่นาทีเดียว มือใหญ่วางหวีลงที่หน้ากระจกก่อนจะนั่งเก้าอี้ซ้อนด้านหลังแล้วโอบกอดร่างเล็กเอาไว้แน่น คางที่เกยอยู่บนบ่าเล็กๆทำให้น่านฟ้ารู้สึกใจเสียไปด้วยกับการกระทำของน้ำป่า

"...เฮียป่าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างที่สุด

"เฮียขอโทษ....

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ