บทที่ 6 ไปจดทะเบียน
ตลอดทางที่นั่งรถมาด้วยกันทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไร ต่างคนต่างมองออกไปที่ด้านนอกตัวรถท่ามกลางความอึดอัดทำให้น่านฟ้าหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาพิมพ์หาเจ้านายของเธอเรื่องงาน เป็นการพิมพ์ตอบโต้ที่นานสลับกับเสียงหัวเราะทำให้น้ำป่าหรี่ตามองคนที่นั่งอยู่ข้างกัน
"พิมพ์คุยอะไร กับใคร ทำไมต้องหัวเราะ" คำถามที่ยาว ทำให้น่านฟ้าถึงกับเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัยก่อนจะถามออกไป
"ฉันคุยกับใครต้องบอกคุณ...เฮียป่าด้วยเหรอคะ"
"แทนตัวเองว่าอะไร ลืมหรือไง"
"ค่า ค่า น่านฟ้าคุยกับใครต้องบอกเฮียป่าด้วยเหรอคะ"
"...อยากคุยกับใครก็คุยไปเถอะ ฉันไม่ได้ว่าอะไร"
"แล้วทำไมเฮียป่าไม่แทนตัวเองว่าเฮียล่ะคะ"
"..."
อเลสซิโอกับยากุถึงกับระบายยิ้มออกมา นี่ไงคนที่ทำให้นายของเขากลับมาเป็นคนสดใส ยิ้มแย้มเหมือนคนเดิม ต้องเป็นคนนี้แน่ๆ
"คุยไปเถอะ เฮียไม่ได้ว่าอะไรแค่ถามเพราะสงสัยเฉยๆ"
"ขอบคุณนะคะ ที่ไม่ถามอะไรที่มันมากเกินไป"
ทุกอย่างทุกขั้นตอนทำเสร็จภายในไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง น้ำป่ากับน่านฟ้าก็มีทะเบียนสมรสอยู่ในมือคนละแผ่นที่ถูกเคลือบเป็นอย่างดี ด้วยการบริการจากยากุที่บอกว่าให้เคลือบเอาไว้ดีที่สุดเพราะถ้าจะหย่ากันเดี๋ยวจะหาไม่เจอหรือไม่ก็ขาดชำรุดไปเสียก่อน สองคนที่เพิ่งจดทะเบียนกันเออออห่อหมก คล้อยตามกันไปอย่างงงๆ
น้ำป่าเสนอตัว ว่าเขาจะไปส่งเธอที่หน้าทำงาน เป็นเพราะทุกอย่างเสร็จเร็วทำให้เธอไม่ต้องลางานครึ่งวันแต่เปลี่ยนเป็นลากิจแค่สองชั่วโมง
"ตอนเย็นจะมารับ" เสียงที่แผ่วเบาออกมาจากน้ำป่าพอให้ได้ยินกันสองคน
"ไม่เป็นไรค่ะ น่านฟ้าไม่รบกวนเฮียป่าดีกว่า น่านฟ้ากลับเองได้ค่ะ แค่นี้สบายมาก" น่านฟ้ารีบลงจากรถแล้วปิดประตูทันที เพราะเธอก็กลัวว่าคนอื่นจะมาเห็น เธอไม่อยากพูดหรืออธิบายให้ใครฟังทั้งนั้น เพราะมันเป็นเรื่องที่น่าอายยังไงล่ะ ไม่มีอะไรน่าอวดเสียหน่อย
"ออกรถ"
น้ำป่าก้มดูทะเบียนสมรสด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง ส่วนอีกแผ่นเป็นรูปภาพที่มีเขากับน่านฟ้านั่งถือทะเบียนสมรสนั่งถ่ายรูปเคียงข้างกันใบหน้าที่ไม่มีอากัปกิริยาอะไรของทั้งสองคน ใครจะคิดกับอีแค่กลัวการจับคู่แต่งงานถึงกับทำให้เขากล้าที่จะจดทะเบียนสมรส กับผู้หญิงที่ไม่ใช่สเปคเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
โรงงานผลิตเสื้อผ้าแบรนด์ RSA
"ไม่เห็นต้องรีบมาเลยน่านฟ้า งานไม่ได้ยุ่งอะไรเสียหน่อย" รสาเจ้าของโรงงานและแบรนด์เสื้อผ้าRSA พูดขึ้นเมื่อเห็นน่านฟ้าเดินเข้าห้องทำงานมา
"น่านก็ไม่มีอะไรทำเหมือนกันค่ะพี่รสา" น่านฟ้าพูดพลางเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์แล้ววางกระเป๋าที่ด้านล่างของโต๊ะทำงาน
"คุณอองเดร์บอกพี่ว่า เราไม่รับสายของเขาเลย มีอะไรกันหรือเปล่า"
"เปล่าค่ะ ไม่...เออคือว่า" น่านฟ้าอ้ำอึ้งอยู่ครู่ เธอควรพูดออกไปดีไหม
"น่านฟ้า อย่าลืมสิ เราสองคนก็เหมือนพี่น้องกัน น่านฟ้าสามารถคุยกับพี่ได้ทุกเรื่อง ทุกอย่างนะ"
"น่านไม่ได้ชอบคุณอองเดร์ค่ะ น่านรู้ว่าคุณอองเดร์เป็นสุภาพบุรุษ ให้เกียรติน่านทุกอย่างแต่ น่านไม่ได้ชอบคุณอองเดร์ค่ะพี่รสา น่านควรทำยังไงดีค่ะ"
ทีแรกเธอกะว่าจะไม่เล่าเรื่องอะไรที่มันทำให้พี่รสาของเธอยุ่งยากหัวใจแต่การที่ได้บอกมันน่าจะเป็นการดีกว่าเธอจึงตัดสินใจพูดออกไป
"แต่พี่ว่า น่านฟ้าก็ลองคุยๆได้นี่ แค่เพื่อน บอกคุณอองเดร์ไปเลยว่า เธอไม่ชอบอองเดร์แบบนั้นแต่ก็สามารถคุยกันได้ อืม..เหมือนกับที่เขาเรียกกันว่า พัฒนาความสัมพันธ์ หรือน่านคิดว่าไง"
"น่านคง...ไม่ได้หรอกคะพี่รสา แค่คนทำงานร่วมกันน่าจะพอ และมันดีที่สุดสำหรับน่านและก็คุณอองเดร์"
"เอาที่น่านสบายใจ น่านก็ค่อยๆพูด ค่อยๆบอกอองเดร์เขาไป ว่ายังไงน่านกับอองเดร์ก็คงเป็นมากกว่านี้ไม่ได้"
"ขอบคุณมากนะคะพี่รสา"
วันนี้ช่วงบ่ายเธอต้องออกไปพบลูกค้ารายใหญ่ที่บ้าน เพื่อไปเอากระดาษลอกลายตามที่ลูกค้าจ้างนักออกแบบร่างเอาไว้ น่านฟ้าเลือกที่จะนั่งรถแท็กซี่ไม่เอารถบริษัทไปเพราะวันนี้เธอจะเลยไปที่ห้างตามที่ใครบางคนทักแชทมานัดเธอเอาไว้ ทั้งๆที่ในรถเมื่อเช้าบอกว่าตอนเย็นจะมารับที่หน้าทำงาน
"ขอบใจหนูน่านฟ้ามากๆเลย"
"ทางเราต้องขอบคุณ คุณจินดามากกว่าค่ะที่เลือกร้านคุณรสาให้มาทอผ้าไหมให้กับคุณจินดาแล้วก็..หนูยินดีให้บริการคุณจินดามากๆเลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะคัดสรรเส้นไหมอย่างดี เพื่อให้ชุดของคุณจินดาสวยในแบบฉบับของผ้าไหมไทยเลยค่ะ"
"ดีจัง ไว้โอกาสหน้าฉันจะให้หนูดูแลงานผ้าไหมให้อีก หวังว่าหนูจะว่างทำให้ฉันนะ"
"ด้วยความยินดีเลยดีค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูลาก่อนนะคะ"
"จ๊ะ"
น่านฟ้าพนมมือไหว้กล่าวลาพร้อมกับออกไปรอรถแท็กซี่ที่หน้าปากซอยทางเข้า เพื่อไปที่ห้างสรรพสินค้าตามที่นัดเอาไว้กับน้ำป่า
ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
เนื่องจากน่านฟ้ามาถึงเร็วก่อนเวลาเกือบสองชั่วโมง เธอจึงได้แวะดูร้านผ้าเมตรที่อยู่ภายในห้างเพื่อฆ่าเวลาอย่างน้อยเธอก็ได้อยู่กับสิ่งที่ชื่นชอบ
"ไม่น่าเชื่อว่าจะคุณน่านฟ้าที่นี่" เสียงทุ่มที่ดังจากด้านหลังทำให้น่านฟ้าหยุดชะงักกับสิ่งที่ทำอยู่ ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นใครน้ำเสียงทุ่มที่คุ้นเคยในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่เธอเรียนจบแล้วได้เข้ามาทำงานที่RSA
"คุณอองเดร์..สวัสดีค่ะ มาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ"
"ผมเพิ่งคุยกับลูกค้าเสร็จครับคุณน่านฟ้า...คุณมาคนเดียวเหรอครับ" วันนี้อองเดร์มีนัดคุยเกี่ยวกับการออกแบบชุดให้กับคุณหญิงท่านหนึ่ง ก่อนจะเดินทางกลับฝรั่งเศส
"ค่ะ...เอ่อไม่ค่ะน่านฟ้ารอเพื่อนอยู่น่ะคะ นี่ก็จวนจะได้เวลาพอดี ถ้าคุณอองเดร์ไม่ถือสา น่านฟ้าขอตัวก่อนนะคะ" เมื่อน่านฟ้านึกได้ว่าจวนใกล้เวลาที่น้ำป่านัดเธอจึงบอกอองเดร์เพื่อขอตัวก่อน อย่างน้อยก็เป็นการดีที่เธอจะได้ไม่ต้องอยู่คุยกันแบบอึดอัดในแบบที่เป็น
