บทที่ 7 แสดงตัว

"ถ้าเป็นอย่างนั้น ขอผมเดินไปส่งคุณได้ไหมครับคุณน่านฟ้า" อองเดร์ยังคงไม่ลดความพยายาม เขาขอเสนอตัวทันทีอย่างไม่ต้องรอคำตอบจากเธอ

น่านฟ้ากับอองเดร์เดินออกมาจากร้านผ้าเมตร แล้วเดินตรงไปยังที่น้ำป่าได้นัดเอาไว้นั้นก็คือชั้นเครื่องประดับแบรนด์ชั้นนำที่ขึ้นชื่อในเรื่องเพชรและพลอย

"คุณมาชั้นนี้..เอ่อถ้าไม่เสียมารยาทเกินไป ผมถามได้ไหมครับว่าคุณนัดใครไว้"

น่านฟ้ารู้สึกอึดอัดอีกครั้งกับคำถามที่ไม่นึกถึงความเป็นส่วนตัว ทำให้เธอหันมองซ้ายขวาราวกับว่าเธอต้องการใครสักคนเพื่อให้เธอหลุดออกจากสถานการณ์นี้

"น่านฟ้า! รอนานไหมครับ" ไม่เพียงแต่ส่งเสียงเรียกชื่อเท่านั้น มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดถูกวางไว้บนสะโพกราวกับเป็นเจ้าของเรือนร่างบาง ที่กำลังยืนนิ่งตกใจกับการกระทำของสามีในนามของเธอ

"ไม่ ไม่นานค่ะเฮียป่า" สิ้นประโยคว่าเฮียป่าทำเอาอองเดร์ที่ยืนอยู่ใกล้กันถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความแปลกใจกับสรรพนามที่น่านฟ้าเรียกไหนจะท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของนี้อีก

"ใครเหรอคะ แน่นำให้เฮียรู้จักได้หรือเปล่า" น้ำป่าไม่ลืมที่จะแสดงตัวให้ถึงที่สุดเขารั้งเอวคอดให้มายืนแนบชิดติดกับเขาเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอีกครั้ง

"ค่ะ นี่คุณอองเดร์ เป็นเจ้าของห้องเสื้อที่ฝรั่งเศสค่ะ" เธอแนะนำอองเดร์ให้น้ำป่าได้รู้จักด้วยใบหน้าที่แสดงออกถึงความไม่เต็มใจ

"แล้ว?"

"อ๋อ พอดีเราเจอกันโดยบังเอิญค่ะ" น่านฟ้าพูดตามจริง แววตาที่แสดงออกให้น้ำป่าเห็น ว่าเธอไม่ได้ปิดบังอะไร เธอไม่ได้ทำอะไรให้เขาเสียหายแน่นอน

"แล้ว?"

"อะไรของคุณ" เป็นเสียงกระซิบที่เบาทำให้ได้ยินกันสองคน น่านฟ้าไม่เข้าใจว่าน้ำป่ายังต้องการอะไรอีกนอกจากแนะนำอองเดร์ให้รู้จัก

ในเมื่อน่านฟ้าไม่เข้าใจในสิ่งที่น้ำป่าต้องการให้น่านฟ้าสื่อ เขาจึงต้องออกโรงเอง

"ผมชื่อน้ำป่า เป็นสามีของน่านฟ้าครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณอองเดร์" เป็นประโยคที่ทำให้อองเดร์รู้สึกเสียศูนย์ไปชั่วคราวก่อนจะยื่นมือออกไปเพื่อทำความรู้จักกับคนตรงหน้า

น่านฟ้าได้แต่ยืนนิ่งหมดคำพูดกับคนที่เป็นเจ้าของชีวิตเธอในตอนนี้ ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามต้องการในเมื่อเธอจดทะเบียนสมรสกับเขาแล้ว

"ยินดีที่ได้จักครับ คุณน้ำป่า" อองเดร์พยายามสังเกตปฏิกิริยาของน่านฟ้า เขารู้สึกได้ถึงบางอย่าง บางอย่างที่บอกเขาว่า มีอะไรที่มันไม่ชอบมาพากลอยู่ แต่ถึงยังงั้นเขาก็ยังคงปล่อยไปตามน้ำ พรุ่งนี้เขาคงต้องเข้าไปในRSA เพื่อถามความจริงกับน่านฟ้าให้ได้ และอองเดร์ก็เป็นฝ่ายขอตัวกลับ ปล่อยให้สองคนยืนแนบชิดกันอยู่อย่างนั้น

"ปล่อยได้แล้วค่ะคุณ..เฮียป่า"

"แฟน? หรือว่ามาจีบ?" ผู้ชายด้วยกันมองกันออกไม่เกินจริง

"ช่างเถอะค่ะ นัดมาที่นี่ทำไมคะ"

น้ำป่าไม่ตอบแต่เขายื่นมือไปกุมมือเล็กแล้วพาเดินเข้าร้านเพชรที่ใหญ่ที่สุดในชั้นนี้

.....

"มันแพงไปค่ะเฮียป่า"

ผ่านมาแล้วเกือบหนึ่งชั่วโมง แต่ก็ยังไม่มีวงไหนที่มีราคาเหมาะสมกับฐานะของเธอเลยแม้แต่วงเดียว

น้ำป่านั่งมองหน้าน่านฟ้าที่เอาแต่ก้มมองพื้น ไม่รู้ว่าที่พื้นมันมีอะไรดีทั้งๆที่ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างนี่หล่อกว่าพระเอกหนังบางคนเสียอีก

"เอาแหวนคู่นี้ครับ...ไปหาอะไรกินกันเฮียหิวแล้ว"

ประโยคแรกหันไปบอกกับพนักงานขาย ประโยคที่สองหันมาบอกกับคนที่นั่งใกล้กันพร้อมกับดึงแขนของเธอให้เดินตามกันไป โดยทิ้งให้ยากุเป็นคนดูแลเรื่องจ่ายเงิน และมีอเลสซิโอเดินตามหลังน้ำป่ากับน่านฟ้าห่างๆ

"ฉันยังไม่หิว" น่านฟ้าทำหน้ายู่พร้อมกับแหงนมองใบหน้าหล่อที่กำลังก้มมองหน้าเธออยู่เช่นกัน

"แต่ที่ร้านเมื่อกี้ผมได้ยินเสียงท้องคุณร้องนะน่านฟ้า" น้ำป่า

จริงอย่างที่น้ำป่าพูด เธอคิดว่าจะไม่มีใครได้ยินเสียอีกอุตส่าห์กระแอมเสียงเพื่อกลบเสียงท้องร้องแล้วเชียว เธอจึงยอมให้น้ำป่าจูงแขนเธอต่อไป แต่สักพักน้ำป่าก็ปล่อยแขนเธอให้เป็นอิสระแล้วเดินเคียงคู่กันไปที่ร้านอาหาร

"ตกลงจะกินอะไร อาหารญี่ปุ่นก็ไม่ชอบ สเต็กก็ไม่เอา" ผ่านมาเกือบครึ่งชั่วโมงก็ยังสรุปไม่ได้ว่าจะกินอะไร จนทำให้น้ำป่าหยุดเดินแล้วหันไปพูดกับคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน ด้วยใบหน้าที่สุดแสนจะเบื่อ...นี่เขาทนเดินกับผู้หญิงคนนี้ได้ยังไงกันนะ

"..." น่านฟ้าเธอก็ตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าเธออยากจะกินอะไรก็เพราะในเมื่อเธอไม่เคยเข้าร้านพวกนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

"เธอชอบกินอะไร น่านฟ้า" น้ำป่าหายใจเข้าลึกๆเพื่อให้ตนเองใจเย็นๆ แล้วเอ่ยถามเธอด้วยใบหน้าที่ดูแล้วก็...ดูจะโมโหเธอนิดหน่อย

"น่านฟ้าขอเป็นร้านฟาสต์ฟูดได้ไหมคะเฮียป่า"

"อะไร เธอหมายถึงชื่อร้านฟาสต์ฟูดเหรอ"

"ไม่ใช่ค่ะเฮียป่า น่านฟ้าหมายถึงร้านอาหารจานด่วนที่อยู่ชั้นบนน่ะคะ"

"เหรอ...ไหนลองพาเฮียไปกินหน่อย อยากรู้เหมือนกันว่าร้านเป็นยังไง เธอถึงยอมปฏิเสธที่จะกินอาหารญี่ปุ่นกับอาหารตะวันตกที่เฮียจะพาไปกิน"

น่านฟ้าถึงกับหันไปยิ้มแหะๆให้กับน้ำป่าก่อนจะเดินนำหน้าไป แต่ทว่าโดนมือใหญ่รั้งแขนเอาไว้แล้วเปลี่ยนเป็นเดินกุมมือกันไปที่ชั้นอาหารฟาสต์ฟูด