บทที่ 87 ผมรอคุณมาตั้งสิบปี

เช้าวันต่อมา

"เชร์ อย่าลืมอาหารเช้าบนโต๊ะนะ" น่านฟ้าหันไปบอกดิเชร์เมื่อเห็นว่าดิเชร์เดินผ่านโต๊ะอาหารออกไปที่หน้าประตูห้อง

"ครับ" น่านฟ้าเดินมาลูบผมดำเบาๆแล้วยิ้มออกมาเมื่อเห็นดิเชร์ทำหน้าบึ้งเมื่อเธอรู้ทัน

"เชร์ว่า...ลุงป่าเป็นคนยังไง" อยู่ๆน่านฟ้าก็อยากรู้ความรู้สึกของดิเชร์ที่มีต่อน้ำป่า

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ