บทที่ 1 น้องใหม่ที่สะดุดตา

ตอนที่ 1 : น้องใหม่ที่สะดุดตา

เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คำรามลั่นลานจอดรถคณะวิศวกรรมตั้งแต่แปดโมงเช้า รถสปอร์ตสีดำคันใหญ่จอดสนิท ก่อนที่เจ้าของรถจะถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อคม ดวงตาดุและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้สาว ๆ หลายคนแอบมอง

"เฮ้ย! พายุมาแล้ว!"

"พี่พายุหล่ออีกแล้วว่ะ"

"หล่อแต่ปากหมานะ"

เจ้าของชื่อ พายุ ยกยิ้มมุมปากก่อนสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่ เดินผ่านกลุ่มนักศึกษาที่รีบหลีกทางให้

"มองอะไรครับ? ถ้าจะจีบก็เข้าแถว"

"หลงตัวเอง!" รุ่นน้องสาวคนหนึ่งตะโกนกลับ ก่อนเพื่อน ๆ จะหัวเราะกันลั่น

"รู้แล้วว่าหล่อ ไม่ต้องชมดังขนาดนั้นก็ได้" เขาตอบกลับไปอย่างรวดเร็วไม่ต่างกัน

เสียงโห่ดังขึ้นทันที "โคตรกวนตีนเลยไอ้พายุ" เจไดส่ายหน้า "กูก็ว่าอย่างนั้น" โฟร์ทหัวเราะ

กลุ่มเพื่อนทั้งห้าคนประกอบด้วย พายุ เจได ไทก้า โฟร์ทและ ไนซ์ เดินเคียงกันเข้าอาคารเรียนตามปกติ แต่ยังไม่ทันถึงหน้าคณะ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม

ทุกสายตาหันไปมองผู้ชายร่างสูง ในเสื้อช็อปวิศวกรรมโยธาที่กำลังเดินมาพร้อมแก๊งเพื่อน

สกาย หัวหน้าแก๊งอีกฝ่าย และคู่อริตลอดกาลของพายุ

ที่เดินมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของเขา ภูผา ธันวา เรย์ และ ออกัส เมื่อกลุ่มของสกายเดิมมาถึง ทั้งสองหยุดเดินพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันทีนักศึกษาที่เดินผ่านต่างรีบหลบ เพราะรู้ดีว่าถ้าสองคนนี้เจอกันเมื่อไร...มีเรื่องแทบทุกครั้ง

สกายแค่นหัวเราะ "วันนี้ทำไมมาสายว่ะ หรือรถเสีย"

พายุยักคิ้ว "เสียก็ยังเร็วกว่าคนบางคนที่เรียนจะไม่จบ"

"ปากดี" สกายชี้หน้าด่าในทันที

"มึงก็เหมือนกัน" พายุเองก็ใช่ย่อยตอบกลับอย่างรวดเร็ว

ภูผา เพื่อนของสกายหัวเราะหึ "เอาอีกแล้ว"

เจไดถอนหายใจ "เช้า ๆ ก็จะกัดกันแล้ว"

ทั้งสองฝ่ายจ้องหน้ากันอยู่พักใหญ่ ก่อนสกายจะเดินชนไหล่พายุเบา ๆ แล้วเดินผ่านไป พายุหันกลับไปตะโกน

"เดินดี ๆ สิวะ เดี๋ยวแก่แล้วเข่าพัง"

สกายชูนิ้วกลางกลับมาโดยไม่หันมองเสียงหัวเราะดังลั่นทั้งสองแก๊ง "เมื่อไรพวกมึงจะเลิกเป็นคู่อริกันวะ" ไนซ์ถาม

พายุหัวเราะในลำคอ "วันไหนมันเลิกหายใจ กูคงเลิก"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

หน้าตึกบริหารธุรกิจเต็มไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งที่กำลังรายงานตัว หญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาเรียบร้อย ผมยาวสีดำสลวย ดวงตากลมโตและรอยยิ้มอ่อนโยน กำลังยืนอ่านแผนที่มหาวิทยาลัยอย่างตั้งใจ

เธอชื่อ นับดาว เด็กใหม่ปีหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ชีวิตมหาวิทยาลัยเป็นวันแรก

"ดาว...ทางนี้!" เสียงเรียกจากเพื่อนใหม่ทำให้เธอเงยหน้าขึ้น ก่อนจะยิ้มหวานแล้วรีบเดินไปหา

ระหว่างนั้นเอง...รถบิ๊กไบค์สีดำคันหนึ่งแล่นผ่านหน้าตึกพอดี พายุที่กำลังขี่รถออกจากคณะวิศวกรรมหันมองเพียงเสี้ยววินาที แต่แค่วินาทีนั้น...โลกทั้งใบของเขาเหมือนหยุดหมุน เมื่อเขาเห็นหญิงสาวที่กำลังหัวเราะกับเพื่อน ภายใต้แสงแดดยามเช้า ดูสวยราวกับภาพวาด

"เฮ้ย..." พายุพึมพำเบา ๆ "ใครวะ..."

เจไดที่ซ้อนท้ายรีบหันมองตาม "คนไหน?"

"ผู้หญิงชุดนักศึกษาคนนั้น" พายุรีบชี้ไปที่นับดาวในทันที ทำเอาเจไดเองก็ร้องออกมาไม่ต่างกัน 

"โอ้โห...น่ารักว่ะ"

พายุยังมองไม่ละสายตา ไม่รู้เพราะอะไร...แต่หัวใจที่ไม่เคยเต้นแรงกับผู้หญิงคนไหน กลับเต้นผิดจังหวะในวินาทีนั้น เขาไม่รู้ชื่อ ไม่รู้คณะ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเธอเป็นใครรู้เพียงอย่างเดียว...เขาอยากเจอเธออีกครั้ง

แต่ก่อนที่รถจะแล่นผ่านไป พายุสังเกตเห็นผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งเดินตรงเข้าไปหานับดาว ทั้งคู่ยืนคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ฝ่ายหญิงจะยิ้มหวานให้ ภาพนั้นทำให้พายุเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ

"เหี้ยล่ะ !! มีคนหมายตาไว้แล้วเหรอ..."

เจไดหันไปมองตาม ก่อนหัวเราะ

"ถ้าชอบก็รีบหน่อยสิวะ เดี๋ยวไม่ทัน"

พายุยกยิ้มมุมปาก สายตายังคงจับจ้องไปยังหญิงสาว

"งั้นก็คงต้องแข่งกันหน่อย"

เขาเร่งเครื่องบิ๊กไบค์ก่อนรถจะพุ่งออกไป ทั้งที่ใจอยากจะเดินเข้าไปหา แต่ทว่าเช้านี้เขามีนัดกับรุ่นน้องที่ชมรมบาสเก็ตบอลที่เขาเป็นประธานชมรมอยู่นั่นเอง

“แม่งเสียดายชิบ” พายุสบถทั้งที่กำลังขับรถ

“มึงเสียดายหรือว่าอยากมีเรื่องไอ้พายุ เอาดี ๆ” 

เจไดยังคงพูดทั้งที่ยังหัวเราะอยู่ด้านหลังของพายุ

“พูดมามึงอะ ไม่เคยได้ยินเหรอว่าวันพระไม่ได้มีหนเดียวโว๊ย !! ” สองเพื่อนซี้คุยกันเสียงดังแข่งกับเสียงมอเตอร์ไซค์ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังชมรมบาสเก็ตบอล